του Αλέξανδρου Σαλαμέ
adisalames@yahoo. com
Με θυμάμαι πιτσιρίκι στο Μύλο με 2,5 χιλιάρικα στη τσέπη, να πηγαίνω να δω τις Τρύπες στα ντουζένια τους ή τα Ξύλινα Σπαθιά να πρωτοπαρουσιάζουν το «Λιωμένο παγωτό». Κάνα δυο χρόνια μετά το σκηνικό μεταφέρεται λίγα μέτρα πιο κάτω. Εφηβος, με την τεστοστερόνη να ξεχειλίζει, ανεβασμένος πάνω σε τραπέζι στα local χωροπηδηχτάδικα, πετάω γαρύφαλλα στον αγιάτρευτο έρωτά μου για να τη δω να τα φτιάχνει τελικά με τον κολλητό μου. Η περιοχή της Βίλκας κατάφερε με τον καιρό να δημιουργήσει τη δική της ξεχωριστή παράδοση για όλα τα μουσικά γούστα. Χτισμένα στη μέχρι πρότινος ιχθυόσκαλα της Θεσσαλονίκης, η οποία το 1995 μεταφέρθηκε, ύστερα από 27 χρόνια στη Ν. Μηχανιώνα, τίποτα δεν προδίκαζε, ότι μία υφασματοβιομηχανία, ένα ζυθοποιείο και ένας αλευρόμυλος θα εξελίσσονταν στους Νο1 πολυχώρους διασκέδασης στη Θεσσαλονίκη. Ο μύλος του Χατζηγιαννάκη χτίστηκε το 1924 και λειτούργησε ως αλευρόμυλος μέχρι και το 1986. Ως συναυλιακός πολυχώρος πρωτολειτούργησε το 1991. Από τότε, και με εξαίρεση το 2004, όταν κάηκε, λειτουργεί συνεχώς, με μέσο όρο ανά χρονιά 700.000 επισκέπτες. 1892: η χρονιά ίδρυσης του Φιξ από τους Μισραχή και Φερνάντε Αλλατίνη Τρεις δεκαετίες μετά, στα 1926, η αθηναϊκή Α.Ε. «Κάρολος Φιξ» αγοράζει την πλειοψηφία των μετοχών. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας λειτούργησε μέχρι το 1988, όταν κήρυξε φτώχευση. Περνώντας ύστερα από πλειστηριασμό στα χέρια ιδιώτη, μετατράπηκε σε μουσική σκηνή, με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα. Η δε ΒΙΛΚΑ, όσο και αν φαίνεται περίεργο, ξεκίνησε ως βιομηχανία... Ιούτης, Λίνου και Κάνναβης -κοινώς βιομηχανία υφασμάτων-, για να φτάσει σήμερα να λειτουργεί σαν μία μικρογραφία εμπορικού κέντρου, με καφέ, εστιατόρια και καταστήματα.
Tuesday, March 13, 2007
STASH_THESS
Ημερολογιακά έχουμε μπει εδώ και λίγες μέρες στην Ανοιξη * Ουσιαστικά όμως μάλλον δεν είχαμε φύγει ποτέ * Η... αιώνια φετινή καλοκαιρία δεν αφήνει πολλά περιθώρια ενθουσιασμού για τον ερχομό της Ανοιξης* Αφού λοιπόν... χάλασε η ανοιξιάτικη γιορτή, ας κάνουμε κάτι για να δείξουμε στους εαυτούς μας και τα μικρά παιδιά τι άλλο μπορεί σημαίνει... Ανοιξη * Μικροί και μεγάλοι μπορούμε να απαλύνουμε προσωρινά τη βεβαρημένη οικολογική συνείδησή μας συμμετέχοντας στα «Χελιδονίσματα» που διοργανώνει σήμερα και αύριο (Παρασκευή και Σάββατο) στις 10: 30 και 13: 30 η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία (Ε.Ο.Ε.) στο Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής * Οσοι παρευρεθούν θα έχουν την ευκαιρία να φτιάξουν φωλιές για τα χελιδόνια που αναμένονται από στιγμή σε στιγμή! * Τα υλικά απλά, αλλά και δυσεύρετα σε μια πόλη * Τα παιδιά με τη βοήθεια των εθελοντών της Ε.Ο.Ε. θα κατασκευάσουν φωλιές με πηλό και θα τις πάρουν για να τις τοποθετήσουν στα σπίτια τους, προσφέροντας έτσι στα χελιδόνια έτοιμες κατοικίες * Οι φανατικοί των μαθηματικών (και όχι μόνο) δεν πρέπει να χάσουν σήμερα (Παρασκευή) στις 20: 00 στο Κέντρο Ιστορίας Θεσσαλονίκης στην Πλατεία Ιπποδρομίου την ομιλία του Επίκουρου Καθηγητή Μαθηματικής Εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής Σχολής του Α.Π.Θ., Δημήτρη Χασάπη με θέμα «Ιστορικά κείμενα των μαθηματικών στη σχολική τάξη» * Η είσοδος είναι ελεύθερη * Παράλληλα, ξεκίνησε αυτήν την εβδομάδα ο κύκλος συναντήσεων του Κέντρου Κοινωνικής Υποστήριξης Γυναικών (ΕΚΑΨΥ) με την ενότητα «Κοινωνικός Αποκλεισμός και Ανθρωποι με Αναπηρίες» που θα ολοκληρωθεί στις 26 Μαρτίου * Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθύνεστε στα γραφεία του ΕΚΑΨΥ (Καμβουνίων 8, 3ος όροφος) και στο τηλέφωνο 2310/276782 * Τέλος, όσοι βρίσκονται σε αναζήτηση εργασίας, μπορούν να παρακολουθήσουν σεμινάρια, να πραγματοποιήσουν συνεντεύξεις και να αφήσουν το βιογραφικό τους στη συνάντηση επιχειρήσεων «Ημέρες Καριέρας» που διοργανώνεται αυτό το Σαββατοκύριακο (10-11 Μαρτίου) στην Αποθήκη Γ', στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης και ώρες 12: 00 με 18: 00 * Το κόστος συμμετοχής και για τις δύο μέρες ανέρχεται στα πέντε ευρώ και τρία ευρώ (φοιτητικό) * Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να τηλεφωνείτε στο 2310/319664 ή να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα www. kariera.gr
Δημήτρης Σταρόβας - «Μαγειρεύοντας» (με) το Δημήτρη
Η συνταγή μας ήταν απλή. Ανακατέψαμε τη μουσική με τη μαγειρική, προσθέσαμε μια γυναικεία essence, πασπαλίσαμε με μια μικρή δόση αυτοκριτικής και έτοιμη η συνέντευξη. Κι επειδή τη θέλαμε και light, αφαιρέσαμε τις ερωτήσεις.
Της Μαίρης Αλισάνογλου (mairialis@yahoo.gr)
Ηθελα πάντα να ασχοληθώ με τη μαγειρική, αλλά για διάφορους λόγους δεν το έκανα. Από το «Νηστικό Αρκούδι» και μετά έχω μάθει πολλά.
Τρώω λιγότερο όταν μαγειρεύω εγώ. Μάλλον γιατί το βλέπω αλλιώς το φαγητό. Σκέφτομαι ότι το έφτιαξα με κόπο και δε θέλω να το καταβροχθίσω, του φέρομαι καλύτερα.
Μετακόμισα στην Αθήνα το 2000, αλλά ζω ανάμεσα στις δύο πόλεις τα τελευταία 10 – 15 χρόνια. Είναι μονόδρομος η Αθήνα. Είχα ένα μαγαζί με μουσικά όργανα εδώ το οποίο με διέλυσε ψυχικά και οικονομικά και έπρεπε να περάσω στην άλλη όχθη.
Ο στόχος μου και τώρα ακόμη δεν είναι να κάνω πρωταθλητισμό στην τέχνη. Είναι να ξεμπερδεύω με κάποιες υποχρεώσεις που είχα. Αλλιώς είμαι πολύ ολιγαρκής.
Ολα μαγειρεύονται. Μουσική, πολιτική, σχέσεις, γάμοι, τα πάντα. Η μαγειρική έχει πολλά κοινά με τη μουσική. Το στοιχείο της δημιουργίας, το ότι μπορείς να πειραματιστείς. Οπως μπλέκεις τις συγχορδίες με τους ήχους και τις επιλογές οργάνων, έτσι αναμειγνύεις και τα υλικά στη μαγειρική.
Για να δέσει το γλυκό στη ζωή και τις σχέσεις μας δυστυχώς δεν υπάρχει συνταγή. Αλλιώς θα την εφαρμόζαμε όλοι. Σίγουρα είναι κάτι διαφορετικό για τον καθένα. Εγώ ας πούμε θα ‘θελα να είμαι υγιής και να μην εξαρτώμαι από άλλους.
Δεν έχω μεγάλες βλέψεις, ειδικά σ’ αυτή τη δουλειά. Κι αν κάνω κάτι, το κάνω από ανάγκη. Οχι ότι δε μ’ αρέσει η δουλειά μου, αντιθέτως, αλλά καμιά φορά σκέφτομαι ότι ο άνθρωπος δε γεννήθηκε για να δουλεύει. Κι απόδειξη είναι ότι η δουλειά τον κουράζει.
Προσέχω τη διατροφή μου, παρόλο που δε φαίνεται και μπορεί να ακούγεται αστείο. Επιλέγω δηλαδή πού θα φάω, τι θα φάω. Με την ποσότητα έχω ένα πρόβλημα.
Στη ζωή μπορείς να παρομοιάσεις τα μπαχαρικά με κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Μπορεί να είναι ένα δωράκι στον άνθρωπό σου σε ανύποπτο χρόνο. Γενικά οτιδήποτε απρόοπτο και μη σχεδιασμένο.
Μια γυναίκα μυστήρια ή απρόσιτη, αν ήταν γλυκό, θα ήταν black forest. Μια αδύνατη, που δεν πιάνει χώρο, θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μια lemon pie.
Οταν μαγειρεύω δεν μπορώ να ακούω μουσική. Με απορροφά. Κι όταν ταξιδεύω το ίδιο, ψάχνω στο ραδιόφωνο εκπομπές λόγου. Ισως επειδή ασχολούμαι πολλά χρόνια επαγγελματικά και πιθανόν να θέλω υποσυνείδητα να αποστασιοποιηθώ λίγο.
Πέρασα μία περίοδο, όταν ήμουν πιτσιρικάς, που είχα πέσει σε μια φοβερή παγίδα και δεν απολάμβανα τη μουσική. Ακουγα ένα κομμάτι και το ανέλυα τεχνικά. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε κάποιον που ξέρει πολύ από μαγειρική. Μπορεί όταν τρώει να σκέφτεται ότι ήθελε περισσότερο ψήσιμο, λιγότερο πιπέρι και τελικά να χάνει την ουσία.
Από πιτσιρίκος θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολούμαι με πολλά πράγματα μαζί. Μου αρέσει αυτή η πολυχρωμία.
Δεν αισθάνθηκα ποτέ ηθοποιός. Εχω λίγο τη στάση του παρατηρητή σε αυτά. Δεν προσπαθώ να αποδείξω κάτι. Αλλά επειδή στην Ελλάδα τα πράγματα γίνονται λίγο πρόχειρα, κάποιος που έχει ένα ταλέντο μπορεί να εκμεταλλευτεί μια κατάσταση.
Το www. apisti. com δεν είναι βιωματικό. Είναι φανταστική ιστορία, αλλά έχει να κάνει με την πραγματικότητα.
Και σήμερα παραμένω και αισθάνομαι πιο πολύ μουσικός. Εχω εδώ και καιρό το υλικό για ένα καινούργιο CD. Σκέφτομαι μάλιστα ο δίσκος να είναι «τουρλού», δηλαδή διαφορετικοί μεταξύ τους καλλιτέχνες να ερμηνεύσουν από ένα τραγούδι μου.
Bio
Είναι ιδρυτικό μέλος τους συγκροτήματος «Αγαμοι Θύται».
Σχεδόν όλα τα μέλη του συγκροτήματος, χωρίς να εξαιρείται ο ίδιος, συμμετείχαν στην τηλεοπτική σειρά «Είμαστε στον αέρα».
Ακολούθησαν οι «10 Μικροί Μήτσοι» και ο ρόλος του Θεσσαλονικιού φραπεδόπληκτου κολλητού, καθώς και οι σειρές «Κρις Κρος», «Κάπου σε ξέρω», «Κάτι τρέχει με το Χάρη».
Το www. apisti. com περιλαμβάνει 4 τραγούδια σε μουσική και στίχους δικούς του, με ανάλαφρη και χιουμοριστική διάθεση.
Εχει πάρει μέρος σε 3 κινηματογραφικές ταινίες, «Στάκαμαν», «Ρ20» και «Η καρδιά του κτήνους».
Info
Επικοινωνήστε μαζί του μέσω του www. starovas. com
Η εκπομπή «Το νηστικό αρκούδι» προβάλλεται στη ΝΕΤ από Δευτέρα ως Παρασκευή, στις 19.00
Προσωπικά ζητήματα
Εχει μια κόρη, την Εβελίνα.
Είναι μανιακός καπνιστής πούρων.
Στα 18 του άρχισε να παίζει επαγγελματικά μουσική σε μπουζουξίδικα της Θεσσαλονίκης.
Δεν κάνει «ρούπι» χωρίς το αυτοκίνητό του.
Της Μαίρης Αλισάνογλου (mairialis@yahoo.gr)
Ηθελα πάντα να ασχοληθώ με τη μαγειρική, αλλά για διάφορους λόγους δεν το έκανα. Από το «Νηστικό Αρκούδι» και μετά έχω μάθει πολλά.
Τρώω λιγότερο όταν μαγειρεύω εγώ. Μάλλον γιατί το βλέπω αλλιώς το φαγητό. Σκέφτομαι ότι το έφτιαξα με κόπο και δε θέλω να το καταβροχθίσω, του φέρομαι καλύτερα.
Μετακόμισα στην Αθήνα το 2000, αλλά ζω ανάμεσα στις δύο πόλεις τα τελευταία 10 – 15 χρόνια. Είναι μονόδρομος η Αθήνα. Είχα ένα μαγαζί με μουσικά όργανα εδώ το οποίο με διέλυσε ψυχικά και οικονομικά και έπρεπε να περάσω στην άλλη όχθη.
Ο στόχος μου και τώρα ακόμη δεν είναι να κάνω πρωταθλητισμό στην τέχνη. Είναι να ξεμπερδεύω με κάποιες υποχρεώσεις που είχα. Αλλιώς είμαι πολύ ολιγαρκής.
Ολα μαγειρεύονται. Μουσική, πολιτική, σχέσεις, γάμοι, τα πάντα. Η μαγειρική έχει πολλά κοινά με τη μουσική. Το στοιχείο της δημιουργίας, το ότι μπορείς να πειραματιστείς. Οπως μπλέκεις τις συγχορδίες με τους ήχους και τις επιλογές οργάνων, έτσι αναμειγνύεις και τα υλικά στη μαγειρική.
Για να δέσει το γλυκό στη ζωή και τις σχέσεις μας δυστυχώς δεν υπάρχει συνταγή. Αλλιώς θα την εφαρμόζαμε όλοι. Σίγουρα είναι κάτι διαφορετικό για τον καθένα. Εγώ ας πούμε θα ‘θελα να είμαι υγιής και να μην εξαρτώμαι από άλλους.
Δεν έχω μεγάλες βλέψεις, ειδικά σ’ αυτή τη δουλειά. Κι αν κάνω κάτι, το κάνω από ανάγκη. Οχι ότι δε μ’ αρέσει η δουλειά μου, αντιθέτως, αλλά καμιά φορά σκέφτομαι ότι ο άνθρωπος δε γεννήθηκε για να δουλεύει. Κι απόδειξη είναι ότι η δουλειά τον κουράζει.
Προσέχω τη διατροφή μου, παρόλο που δε φαίνεται και μπορεί να ακούγεται αστείο. Επιλέγω δηλαδή πού θα φάω, τι θα φάω. Με την ποσότητα έχω ένα πρόβλημα.
Στη ζωή μπορείς να παρομοιάσεις τα μπαχαρικά με κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Μπορεί να είναι ένα δωράκι στον άνθρωπό σου σε ανύποπτο χρόνο. Γενικά οτιδήποτε απρόοπτο και μη σχεδιασμένο.
Μια γυναίκα μυστήρια ή απρόσιτη, αν ήταν γλυκό, θα ήταν black forest. Μια αδύνατη, που δεν πιάνει χώρο, θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μια lemon pie.
Οταν μαγειρεύω δεν μπορώ να ακούω μουσική. Με απορροφά. Κι όταν ταξιδεύω το ίδιο, ψάχνω στο ραδιόφωνο εκπομπές λόγου. Ισως επειδή ασχολούμαι πολλά χρόνια επαγγελματικά και πιθανόν να θέλω υποσυνείδητα να αποστασιοποιηθώ λίγο.
Πέρασα μία περίοδο, όταν ήμουν πιτσιρικάς, που είχα πέσει σε μια φοβερή παγίδα και δεν απολάμβανα τη μουσική. Ακουγα ένα κομμάτι και το ανέλυα τεχνικά. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε κάποιον που ξέρει πολύ από μαγειρική. Μπορεί όταν τρώει να σκέφτεται ότι ήθελε περισσότερο ψήσιμο, λιγότερο πιπέρι και τελικά να χάνει την ουσία.
Από πιτσιρίκος θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολούμαι με πολλά πράγματα μαζί. Μου αρέσει αυτή η πολυχρωμία.
Δεν αισθάνθηκα ποτέ ηθοποιός. Εχω λίγο τη στάση του παρατηρητή σε αυτά. Δεν προσπαθώ να αποδείξω κάτι. Αλλά επειδή στην Ελλάδα τα πράγματα γίνονται λίγο πρόχειρα, κάποιος που έχει ένα ταλέντο μπορεί να εκμεταλλευτεί μια κατάσταση.
Το www. apisti. com δεν είναι βιωματικό. Είναι φανταστική ιστορία, αλλά έχει να κάνει με την πραγματικότητα.
Και σήμερα παραμένω και αισθάνομαι πιο πολύ μουσικός. Εχω εδώ και καιρό το υλικό για ένα καινούργιο CD. Σκέφτομαι μάλιστα ο δίσκος να είναι «τουρλού», δηλαδή διαφορετικοί μεταξύ τους καλλιτέχνες να ερμηνεύσουν από ένα τραγούδι μου.
Bio
Είναι ιδρυτικό μέλος τους συγκροτήματος «Αγαμοι Θύται».
Σχεδόν όλα τα μέλη του συγκροτήματος, χωρίς να εξαιρείται ο ίδιος, συμμετείχαν στην τηλεοπτική σειρά «Είμαστε στον αέρα».
Ακολούθησαν οι «10 Μικροί Μήτσοι» και ο ρόλος του Θεσσαλονικιού φραπεδόπληκτου κολλητού, καθώς και οι σειρές «Κρις Κρος», «Κάπου σε ξέρω», «Κάτι τρέχει με το Χάρη».
Το www. apisti. com περιλαμβάνει 4 τραγούδια σε μουσική και στίχους δικούς του, με ανάλαφρη και χιουμοριστική διάθεση.
Εχει πάρει μέρος σε 3 κινηματογραφικές ταινίες, «Στάκαμαν», «Ρ20» και «Η καρδιά του κτήνους».
Info
Επικοινωνήστε μαζί του μέσω του www. starovas. com
Η εκπομπή «Το νηστικό αρκούδι» προβάλλεται στη ΝΕΤ από Δευτέρα ως Παρασκευή, στις 19.00
Προσωπικά ζητήματα
Εχει μια κόρη, την Εβελίνα.
Είναι μανιακός καπνιστής πούρων.
Στα 18 του άρχισε να παίζει επαγγελματικά μουσική σε μπουζουξίδικα της Θεσσαλονίκης.
Δεν κάνει «ρούπι» χωρίς το αυτοκίνητό του.
Ιστορίες από τους «Δειπνοσοφιστές» του Αθήναιου
Αυτό το έργο ήταν πολύ δημοφιλές στα αρχαία χρόνια. Δεν είναι κάποιο συμπόσιο καλοφαγάδων, αλλά μια εγκυκλοπαίδεια για φαγητά, ποτά, γεύσεις και ανέκδοτα, με τη μορφή πλατωνικού διαλόγου. Ενα μικρό δείγμα από τις πρώτες σελίδες του.
Του Πάνου Θεοδωρίδη
· Ηταν μεγάλη υπόθεση να τραπεζώνουν μεγάλα πλήθη. Ο Κόνων, μετά τη ναυμαχία της Κνίδου, τάισε ολόκληρη την Αθήνα. Ο Αλκιβιάδης, ολυμπιονίκης, παράθεσε γεύμα σε όλους τους επισκέπτες της Ολυμπίας. Ο, επίσης ολυμπιονίκης, Εμπεδοκλής ο φιλόσοφος ήταν πυθαγόρειος, δηλαδή δεν έτρωγε κρέας. Αυτός λοιπόν έβαλε και έφτιαξαν έναν ταύρο από μπαχαρικά, σμύρνα και λιβάνι και μοίρασε αναμνηστικά κομμάτια σε όλον τον κόσμο.
· Ακόμη πιο πρακτικός ο Ιων από τη Χίο, που κέρδισε πρώτο βραβείο σε τραγωδία, δεν οργάνωσε γεύμα, αλλά χάρισε σε όλους από ένα πήλινο σκεύος της πατρίδας του: «δεν παύεις να πεινάς με τα λαμπρά τραπέζια» στιχούργησε αργότερα.
· Ενας καλοφαγάς ποιητής, ο Χάρμος από τις Συρακούσες, υποδεχόταν όλα τα πιάτα με στιχάκια: έβλεπε ψάρι; «να 'μαι που άφησα/τα βάθη του Αιγαίου». Εντεράκια; «στριφογυριστά, πλήρως ανθυγιεινά!». Γδαρμένο χέλι; «αχ, τι ξεσκέπαστες μπουκίτσες!».
· Παρόμοιος ποιητής ήταν και ο Πάμφιλος, πάλι από τη Σικελία: «Βάλτε μου κρασί/ θέλω/και της περδικούλας το μπουτάκι».
· Ο πιο κολλημένος με τα φαγητά ήταν ο Αρχέστρατος, που έγραψε ολόκληρο ποιητικό έργο, την Γαστρονομία ή Ηδυπάθεια ή Δειπνολογία. Μικρό δείγμα:
Ολοι μαζί να κάθονται στο εκλεκτό τραπέζι
Μα να 'ναι τρεις ή τέσσερις και με το ζόρι πέντε:
Ηδη κοντεύουμε να μοιάσουμε
Τσαντίρι φαντάρων που ζούνε
Αρπάζοντας το καθετί.
· Ο Πλάτων, που έγραφε κωμωδίες, δίνει τις συστάσεις του: «το μεγάλο ροφό και τον καρχαρία μη τους κόβεις κομμάτια. Ψήνε τα ολόκληρα».
· Μερικοί λαίμαργοι συνήθιζαν να ασκούνται στο να πιάνουν και να καταπίνουν πολύ ζεστά φαγητά. Ο Χρύσιππος θυμάται κάποιον που ήταν όλη μέρα στα θερμά λουτρά και έκανε γαργάρες με καυτό νερό, βάζοντας στον ατμό τα χέρια του, ώστε όταν έφερναν καυτά πιάτα τα έτρωγε πρώτος! Και ο Φιλόξενος γράφει για τον εαυτό του: «εγώ είμαι κλίβανος, δεν είμαι άνθρωπος!»
· Ο Πίθυλλος έβαζε σε θήκη τη γλώσσα του, για να μη χάνει την αίσθηση της γεύσης, και έτρωγε και έπινε τα πάντα σε δαχτυλήθρες, για τον ίδιο λόγο.
· Ο Φιλόξενος κάποτε έτρωγε μαζί με τον τύραννο Διονύσιο μπαρμπούνια. Καθώς του έφεραν ένα μικρότερο και ντρεπόταν να ζητήσει το μεγαλύτερο, έβαλε το μπαρμπούνι στο αφτί του και άρχισε να του μιλάει: «μπαρμπουνάκι μου, γράφω ένα ποίημα για τη Γαλάτεια και θέλω πληροφορίες για το Νηρέα». Μετά παράστησε ότι το μπαρμπούνι του απάντησε: «μη με ρωτάς εμένα, είμαι μικρό, ρώτα το άλλο μπαρμπούνι που είναι ηλικιωμένο». Ο Διονύσιος γέλασε και του έδωσε το ψάρι. Αλλά όταν τον έπιασε στα πράσα με την ερωμένη του, τη Γαλάτεια, τον έστειλε στα λατομεία, όπου ο Φιλόξενος αποτελείωσε το ποίημα του.
· Ενας Απίκιος ήταν μανιακός με τα οστρακόδερμα. Ζούσε συνήθως στις Μιντούρνες, έναν τόπο που έβγαζε τεράστιες γαρίδες. Εμαθε ότι στις ακτές της Αφρικής υπάρχουν ακόμη μεγαλύτερες. Αρμένισε αμέσως προς τα εκεί κι όταν οι ντόπιοι του έδειξαν τις γαρίδες τους, τις βρήκε μικρές και γύρισε στις Μιντούρνες, χωρίς να πιάσει στεριά.
Ο βασιλιάς Νικομήδης ήταν σε εκστρατεία, δώδεκα μέρες δρόμο από τη θάλασσα, και πόθησε ψιλή αθερίνα. Ο μάγειράς του έκοψε γογγύλια σε λεπτά μακρόστενα κομμάτια, τα αλάτισε και τα πάστωσε, τα σοτάρισε με λάδι και πρόσθεσε κόκκους παπαρουνόσπορο. Ο βασιλιάς ενθουσιάστηκε με την αθερίνα του.
Του Πάνου Θεοδωρίδη
· Ηταν μεγάλη υπόθεση να τραπεζώνουν μεγάλα πλήθη. Ο Κόνων, μετά τη ναυμαχία της Κνίδου, τάισε ολόκληρη την Αθήνα. Ο Αλκιβιάδης, ολυμπιονίκης, παράθεσε γεύμα σε όλους τους επισκέπτες της Ολυμπίας. Ο, επίσης ολυμπιονίκης, Εμπεδοκλής ο φιλόσοφος ήταν πυθαγόρειος, δηλαδή δεν έτρωγε κρέας. Αυτός λοιπόν έβαλε και έφτιαξαν έναν ταύρο από μπαχαρικά, σμύρνα και λιβάνι και μοίρασε αναμνηστικά κομμάτια σε όλον τον κόσμο.
· Ακόμη πιο πρακτικός ο Ιων από τη Χίο, που κέρδισε πρώτο βραβείο σε τραγωδία, δεν οργάνωσε γεύμα, αλλά χάρισε σε όλους από ένα πήλινο σκεύος της πατρίδας του: «δεν παύεις να πεινάς με τα λαμπρά τραπέζια» στιχούργησε αργότερα.
· Ενας καλοφαγάς ποιητής, ο Χάρμος από τις Συρακούσες, υποδεχόταν όλα τα πιάτα με στιχάκια: έβλεπε ψάρι; «να 'μαι που άφησα/τα βάθη του Αιγαίου». Εντεράκια; «στριφογυριστά, πλήρως ανθυγιεινά!». Γδαρμένο χέλι; «αχ, τι ξεσκέπαστες μπουκίτσες!».
· Παρόμοιος ποιητής ήταν και ο Πάμφιλος, πάλι από τη Σικελία: «Βάλτε μου κρασί/ θέλω/και της περδικούλας το μπουτάκι».
· Ο πιο κολλημένος με τα φαγητά ήταν ο Αρχέστρατος, που έγραψε ολόκληρο ποιητικό έργο, την Γαστρονομία ή Ηδυπάθεια ή Δειπνολογία. Μικρό δείγμα:
Ολοι μαζί να κάθονται στο εκλεκτό τραπέζι
Μα να 'ναι τρεις ή τέσσερις και με το ζόρι πέντε:
Ηδη κοντεύουμε να μοιάσουμε
Τσαντίρι φαντάρων που ζούνε
Αρπάζοντας το καθετί.
· Ο Πλάτων, που έγραφε κωμωδίες, δίνει τις συστάσεις του: «το μεγάλο ροφό και τον καρχαρία μη τους κόβεις κομμάτια. Ψήνε τα ολόκληρα».
· Μερικοί λαίμαργοι συνήθιζαν να ασκούνται στο να πιάνουν και να καταπίνουν πολύ ζεστά φαγητά. Ο Χρύσιππος θυμάται κάποιον που ήταν όλη μέρα στα θερμά λουτρά και έκανε γαργάρες με καυτό νερό, βάζοντας στον ατμό τα χέρια του, ώστε όταν έφερναν καυτά πιάτα τα έτρωγε πρώτος! Και ο Φιλόξενος γράφει για τον εαυτό του: «εγώ είμαι κλίβανος, δεν είμαι άνθρωπος!»
· Ο Πίθυλλος έβαζε σε θήκη τη γλώσσα του, για να μη χάνει την αίσθηση της γεύσης, και έτρωγε και έπινε τα πάντα σε δαχτυλήθρες, για τον ίδιο λόγο.
· Ο Φιλόξενος κάποτε έτρωγε μαζί με τον τύραννο Διονύσιο μπαρμπούνια. Καθώς του έφεραν ένα μικρότερο και ντρεπόταν να ζητήσει το μεγαλύτερο, έβαλε το μπαρμπούνι στο αφτί του και άρχισε να του μιλάει: «μπαρμπουνάκι μου, γράφω ένα ποίημα για τη Γαλάτεια και θέλω πληροφορίες για το Νηρέα». Μετά παράστησε ότι το μπαρμπούνι του απάντησε: «μη με ρωτάς εμένα, είμαι μικρό, ρώτα το άλλο μπαρμπούνι που είναι ηλικιωμένο». Ο Διονύσιος γέλασε και του έδωσε το ψάρι. Αλλά όταν τον έπιασε στα πράσα με την ερωμένη του, τη Γαλάτεια, τον έστειλε στα λατομεία, όπου ο Φιλόξενος αποτελείωσε το ποίημα του.
· Ενας Απίκιος ήταν μανιακός με τα οστρακόδερμα. Ζούσε συνήθως στις Μιντούρνες, έναν τόπο που έβγαζε τεράστιες γαρίδες. Εμαθε ότι στις ακτές της Αφρικής υπάρχουν ακόμη μεγαλύτερες. Αρμένισε αμέσως προς τα εκεί κι όταν οι ντόπιοι του έδειξαν τις γαρίδες τους, τις βρήκε μικρές και γύρισε στις Μιντούρνες, χωρίς να πιάσει στεριά.
Ο βασιλιάς Νικομήδης ήταν σε εκστρατεία, δώδεκα μέρες δρόμο από τη θάλασσα, και πόθησε ψιλή αθερίνα. Ο μάγειράς του έκοψε γογγύλια σε λεπτά μακρόστενα κομμάτια, τα αλάτισε και τα πάστωσε, τα σοτάρισε με λάδι και πρόσθεσε κόκκους παπαρουνόσπορο. Ο βασιλιάς ενθουσιάστηκε με την αθερίνα του.
Μέσα στο τρένο: Ανθρωποι και καταστάσεις
Της Χρύστας Ντζάνη (chntzani@gmail. com)
Βρίσκομαι σε ένα τρένο προς Αθήνα και παρατηρώ πρόσωπα και καταστάσεις. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις οι σιδηροδρομικοί σταθμοί αποτελούν σημεία αναφοράς: είναι συνήθως κλειστοί χώροι, με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, τοποθετημένοι στο γεωγραφικό κέντρο. Στη Θεσσαλονίκη ο σταθμός είναι στην υποτιμημένη άκρη του κέντρου, χτισμένος σε ψυχρά βαλκανικά πρότυπα και ανοιχτός, εκτεθειμένος πότε στον ήλιο και πότε στην υγρασία.
Μες στο βαγόνι οι επιβάτες είναι μάλλον λίγοι. Οι νεότεροι ταξιδεύουν μόνοι, βυθίζονται στο κάθισμα και ακούν μουσική. Οι μεγαλύτεροι ταξιδεύουν με παρέα και μετρούν τις ώρες κουβεντιάζοντας. Στη Λάρισα ανεβαίνει και κάθεται δίπλα μου ένας άντρας. Ενοχλούμαι εγωιστικά που απέκτησα «γείτονα», μα μόλις βάζει την αποσκευή του πλάι στη δική μου και ρωτάει: «Ολα καλά;», δεν μπορώ παρά να αποκριθώ ευγενικά «Καλώς ήρθατε».
Για ν’ αποφύγω τις κουβέντες, βάζω δυνατή ροκ στα ακουστικά και κολλάω στη νυχτωμένη θέα του παραθύρου. Συλλογίζομαι πως το τρένο, συγκριτικά με το λεωφορείο, θα είναι πάντα το μοναχικό μέσο: θα συνεχίζει την πορεία του ασταμάτητο, με προδιαγεγραμμένες στάσεις, δίχως να νοιάζεται για τις δικές σου ανάγκες και επιθυμίες. Μα ο «γείτονάς» μου έχει αντίθετη άποψη: μόλις εγώ σταματάω τη μουσική, μου δανείζει το κινητό, για να δω τη μουσική του συλλογή. Χαμογελώ. Κάθε ταξίδι είναι ευκαιρία και για νέες επαφές.
Βρίσκομαι σε ένα τρένο προς Αθήνα και παρατηρώ πρόσωπα και καταστάσεις. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις οι σιδηροδρομικοί σταθμοί αποτελούν σημεία αναφοράς: είναι συνήθως κλειστοί χώροι, με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, τοποθετημένοι στο γεωγραφικό κέντρο. Στη Θεσσαλονίκη ο σταθμός είναι στην υποτιμημένη άκρη του κέντρου, χτισμένος σε ψυχρά βαλκανικά πρότυπα και ανοιχτός, εκτεθειμένος πότε στον ήλιο και πότε στην υγρασία.
Μες στο βαγόνι οι επιβάτες είναι μάλλον λίγοι. Οι νεότεροι ταξιδεύουν μόνοι, βυθίζονται στο κάθισμα και ακούν μουσική. Οι μεγαλύτεροι ταξιδεύουν με παρέα και μετρούν τις ώρες κουβεντιάζοντας. Στη Λάρισα ανεβαίνει και κάθεται δίπλα μου ένας άντρας. Ενοχλούμαι εγωιστικά που απέκτησα «γείτονα», μα μόλις βάζει την αποσκευή του πλάι στη δική μου και ρωτάει: «Ολα καλά;», δεν μπορώ παρά να αποκριθώ ευγενικά «Καλώς ήρθατε».
Για ν’ αποφύγω τις κουβέντες, βάζω δυνατή ροκ στα ακουστικά και κολλάω στη νυχτωμένη θέα του παραθύρου. Συλλογίζομαι πως το τρένο, συγκριτικά με το λεωφορείο, θα είναι πάντα το μοναχικό μέσο: θα συνεχίζει την πορεία του ασταμάτητο, με προδιαγεγραμμένες στάσεις, δίχως να νοιάζεται για τις δικές σου ανάγκες και επιθυμίες. Μα ο «γείτονάς» μου έχει αντίθετη άποψη: μόλις εγώ σταματάω τη μουσική, μου δανείζει το κινητό, για να δω τη μουσική του συλλογή. Χαμογελώ. Κάθε ταξίδι είναι ευκαιρία και για νέες επαφές.
Νίκος Πορτοκάλογλου - «Ενα βήμα πιο κοντά» σας
Ο στίχος που τον εκφράζει πληρέστερα αυτή την εποχή είναι το «Δώσ' μου μια νέα αρχή...». Οσοι πήραμε το νέο του δίσκο «Ενα βήμα πιο κοντά» τον έχουμε ήδη ακούσει στο τελευταίο κομμάτι της συλλογής. Η αρχή και το τέλος φαίνεται να ενδιαφέρει πολύ το Νίκο Πορτοκάλογλου, ο οποίος αισθάνεται ότι κλείνει ένας κύκλος και ανοίγει ένας δεύτερος με αυτή του τη δουλειά. «Οχι μόνο στη δουλειά του, αλλά και στη ζωή του» λέει στις «Διαδρομές» ο δημοφιλής τραγουδοποιός. Ας τον ακούσουμε...
.
Συνέντευξη στη Χάιδω Σκανδύλα
«Ενα βήμα πιο κοντά» λοιπόν ο τίτλος αυτού του νέου άλμπουμ. Πού πιο κοντά σας φέρνει και από τι σας απομακρύνει;
«Ενα βήμα πιο κοντά στην καρδιά μου. Πιο κοντά σε αυτόν που μου αρέσει να φαντάζομαι σαν συνταξιδιώτη μου σε αυτό το ταξίδι ζωής. Από την άλλη, σε αυτόν το δίσκο είχα τη διάθεση να προχωρήσω σε μία αφαίρεση, σε κάτι απλούστερο. Επειτα από αρκετούς πειρασμούς τα τελευταία χρόνια με ηλεκτρονικό ήχο, samplers, υπολογιστές, ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω πίσω, στα βασικά. Υπάρχει και μία ανάλογη διεθνής τάση προς το απλούστερο - υποχωρεί ο ηλεκτρονικός ήχος. Είναι κύκλοι. Επειτα από κάθε εποχή πολυπλοκότητας, έρχεται και μια εποχή απλότητας».
Τι κάνει κάποια τραγούδια αναλώσιμα και άλλα διαχρονικά;
«Αυτό που δίνει διάρκεια είναι το ταλέντο σε συνδυασμό με την τιμιότητα του τραγουδιού - το πόση αλήθεια περιέχει αυτό το κομμάτι. Αν δε δώσεις ένα κομμάτι από τη ζωή σου, από το χρόνο σου, τις εμπειρίες σου, από τον εαυτό σου, για να αποκτήσει τη δική του αυτόνομη ζωή, αν γράφεις τα τραγούδια σαν να τα έχεις βάλει σε μηχανή και να τα κόβεις, σαν βιομηχανία, τότε το αποτέλεσμα δεν έχει ζωή μέσα του, είναι σαν χαλκομανία».
Μια στιγμή που ξεχωρίζετε από την πορεία σας.
«Το φινάλε της συναυλίας του Λυκαβηττού που έγινε για την Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών το Σεπτέμβριο. Μια συναυλία που ήταν και λίγο σαν γιορτή για τα 25 χρόνια στη δισκογραφία μου, χωρίς καμιά ιδιαίτερη αναγγελία από εμένα. Στο φινάλε βγήκαμε όλοι μαζί, εγώ, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Γιάννης Κότσιρας, η Ελένη Τσαλιγοπούλου κι η Ανδριάνα Μπάμπαλη στη σκηνή και τραγουδήσαμε. Με ένα υπέροχο κοινό να συντονίζεται με τη συγκίνησή σου. Αυτή η στιγμή για μένα ήταν ανεπανάληπτη».
Τα παιδιά σας ακούνε Πορτοκάλογλου;
«Θέλοντας και μη. Ακόμη και τις πρόβες τις κάνω στο υπόγειο του σπιτιού μου. Κατά καιρούς μου λένε για ένα τραγούδι που τους έκανε εντύπωση ή τους άρεσε πολύ. Δεν είναι όμως και η μουσική την οποία θα βάλουμε στο CD player για να ακούσουν. Η μουσική του μπαμπά. Ούτε εγώ περιμένω κάτι τέτοιο».
Η ιστοσελίδα σας στο Ιντερνετ (www. portokaloglou.gr) είναι πολύ χρηστική. Ασχολείστε με το διαδίκτυο;
«Αν μπείτε στο φόρουμ της ιστοσελίδας μου θα δείτε ότι συνομιλώ με τους επισκέπτες για τη μουσική μου, καθώς και για άλλα θέματα, όπως οι καταλήψεις. Δέχομαι απόψεις για τα τραγούδια μου ή τις συναυλίες μου, ρωτάω για κάτι που με ενδιαφέρει ή πετάω κάποια ιδέα για συζήτηση. Από αυτή την άποψη το Ιντερνετ είναι μεγάλο δώρο. Αυτή η άμεση επικοινωνία με ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τη μουσική μου δε υπήρχε στην προ Ιντερνετ εποχή. Σπάνια σου έγραφε κανείς κάνα γράμμα. Κι αυτό αν έφθανε ποτέ στα χέρια σου».
Είπε:
για τη σύνθεση: «Για μένα είναι μία μορφή ψυχοθεραπείας, ένας τρόπος να γνωρίσω τον εαυτό μου καλύτερα, να εξερευνήσω τις σκοτεινές περιοχές»
για την αλλαγή στον Πορτοκάλογλου από τους «Φατμέ» έως σήμερα: «Αλλάζει το σκηνικό. Για μένα είναι σαν ένα έργο που ανεβαίνει κάθε φορά το ίδιο, αλλά με διαφορετικά σκηνικά και κοστούμια»
για τους συμβιβασμούς: «Το μεγάλο στοίχημα είναι πώς θα μπορέσεις να πετύχεις τους επαγγελματικούς στόχους σου, χωρίς να προδώσεις κάποιες αρχές. Αυτό ισχύει για όλους. Θα έλεγα ότι είμαι ευχαριστημένος με τον εαυτό μου σε αυτό το θέμα. Κοιμάμαι ήσυχος».
για την παράδοση: «Πάντα έλεγα ότι τα παραδοσιακά όργανα μπορούν πολύ εύκολα και φυσικά να συνδυαστούν με τα ηλεκτρονικά ή τα ηλεκτρικά. Αυτοί που υπερασπίζονταν την καθαρότητα έλεγαν ότι αυτά δεν πρέπει να τα μπλέκουμε -ότι τα παραδοσιακά πρέπει να μένουν με τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα με τα σύγχρονα. Αυτή η άποψη για μένα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον».
για τη μίμηση: «Είναι αλήθεια ότι τον ήχο με την κρητική λύρα και τους ηλεκτρονικούς ρυθμούς τον μιμήθηκαν μέχρι και σε διαφημίσεις. Για να μην αναφερθώ στο τραγούδι της Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον με την κρητική λύρα. Κάνεις κάτι που μέχρι τότε όλοι σου λένε ότι δε γίνεται. Κι έπειτα το αντιγράφουν».
info
Τεστ αντοχής
«Ο υπότιτλος της παράστασης είναι «Μηχανή του χρόνου». Παρουσιάζουμε κάποια από τα καινούργια τραγούδια, αλλά και μια επιλογή από όλη αυτή την 25ετία που συμπληρώνεται φέτος από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των «Φατμέ». Με τους νέους μου συνεργάτες ξαναπιάνω εκείνα τα κομμάτια, τα διασκευάζω και τα παρουσιάζω διαφορετικά πλέον. Αλλωστε μου αρέσει να πειράζω τα παλιά μου κομμάτια, να αλλάζω την ενορχήστρωση, κάποιες φορές και να τα μεταμορφώνω... Κάτι σαν τεστ αντοχής».
Ξεκίνησε τις παραστάσεις από το Δεκέμβριο στο «Σταυρό του Νότου» με μία καινούργια ομάδα, εκτός από τον «παλαιότερο» Οδυσσέα Τσάκαλο και τη συνεργάτιδά του από πέρσι, Βασιλική Κρακώστα, στο τραγούδι. Οι 4 νέοι συνεργάτες του είναι ο Αποστόλης Μπαλαρούτσος (κιθάρα, τραγούδι), ο Θεσσαλονικιός Μιχάλης Βρέττας (βιολί, τραγούδι), ο Δημήτρης Φροσίνης (μπάσο) και ο Θανάσης Τσαουσέλης (πιάνο, ακορντεόν). Σήμερα και αύριο τραγουδά στο Club του Μύλου, καθώς και την επόμενη Παρασκευή και το Σάββατο, στις 22.30
.
Συνέντευξη στη Χάιδω Σκανδύλα
«Ενα βήμα πιο κοντά» λοιπόν ο τίτλος αυτού του νέου άλμπουμ. Πού πιο κοντά σας φέρνει και από τι σας απομακρύνει;
«Ενα βήμα πιο κοντά στην καρδιά μου. Πιο κοντά σε αυτόν που μου αρέσει να φαντάζομαι σαν συνταξιδιώτη μου σε αυτό το ταξίδι ζωής. Από την άλλη, σε αυτόν το δίσκο είχα τη διάθεση να προχωρήσω σε μία αφαίρεση, σε κάτι απλούστερο. Επειτα από αρκετούς πειρασμούς τα τελευταία χρόνια με ηλεκτρονικό ήχο, samplers, υπολογιστές, ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω πίσω, στα βασικά. Υπάρχει και μία ανάλογη διεθνής τάση προς το απλούστερο - υποχωρεί ο ηλεκτρονικός ήχος. Είναι κύκλοι. Επειτα από κάθε εποχή πολυπλοκότητας, έρχεται και μια εποχή απλότητας».
Τι κάνει κάποια τραγούδια αναλώσιμα και άλλα διαχρονικά;
«Αυτό που δίνει διάρκεια είναι το ταλέντο σε συνδυασμό με την τιμιότητα του τραγουδιού - το πόση αλήθεια περιέχει αυτό το κομμάτι. Αν δε δώσεις ένα κομμάτι από τη ζωή σου, από το χρόνο σου, τις εμπειρίες σου, από τον εαυτό σου, για να αποκτήσει τη δική του αυτόνομη ζωή, αν γράφεις τα τραγούδια σαν να τα έχεις βάλει σε μηχανή και να τα κόβεις, σαν βιομηχανία, τότε το αποτέλεσμα δεν έχει ζωή μέσα του, είναι σαν χαλκομανία».
Μια στιγμή που ξεχωρίζετε από την πορεία σας.
«Το φινάλε της συναυλίας του Λυκαβηττού που έγινε για την Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών το Σεπτέμβριο. Μια συναυλία που ήταν και λίγο σαν γιορτή για τα 25 χρόνια στη δισκογραφία μου, χωρίς καμιά ιδιαίτερη αναγγελία από εμένα. Στο φινάλε βγήκαμε όλοι μαζί, εγώ, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Γιάννης Κότσιρας, η Ελένη Τσαλιγοπούλου κι η Ανδριάνα Μπάμπαλη στη σκηνή και τραγουδήσαμε. Με ένα υπέροχο κοινό να συντονίζεται με τη συγκίνησή σου. Αυτή η στιγμή για μένα ήταν ανεπανάληπτη».
Τα παιδιά σας ακούνε Πορτοκάλογλου;
«Θέλοντας και μη. Ακόμη και τις πρόβες τις κάνω στο υπόγειο του σπιτιού μου. Κατά καιρούς μου λένε για ένα τραγούδι που τους έκανε εντύπωση ή τους άρεσε πολύ. Δεν είναι όμως και η μουσική την οποία θα βάλουμε στο CD player για να ακούσουν. Η μουσική του μπαμπά. Ούτε εγώ περιμένω κάτι τέτοιο».
Η ιστοσελίδα σας στο Ιντερνετ (www. portokaloglou.gr) είναι πολύ χρηστική. Ασχολείστε με το διαδίκτυο;
«Αν μπείτε στο φόρουμ της ιστοσελίδας μου θα δείτε ότι συνομιλώ με τους επισκέπτες για τη μουσική μου, καθώς και για άλλα θέματα, όπως οι καταλήψεις. Δέχομαι απόψεις για τα τραγούδια μου ή τις συναυλίες μου, ρωτάω για κάτι που με ενδιαφέρει ή πετάω κάποια ιδέα για συζήτηση. Από αυτή την άποψη το Ιντερνετ είναι μεγάλο δώρο. Αυτή η άμεση επικοινωνία με ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τη μουσική μου δε υπήρχε στην προ Ιντερνετ εποχή. Σπάνια σου έγραφε κανείς κάνα γράμμα. Κι αυτό αν έφθανε ποτέ στα χέρια σου».
Είπε:
για τη σύνθεση: «Για μένα είναι μία μορφή ψυχοθεραπείας, ένας τρόπος να γνωρίσω τον εαυτό μου καλύτερα, να εξερευνήσω τις σκοτεινές περιοχές»
για την αλλαγή στον Πορτοκάλογλου από τους «Φατμέ» έως σήμερα: «Αλλάζει το σκηνικό. Για μένα είναι σαν ένα έργο που ανεβαίνει κάθε φορά το ίδιο, αλλά με διαφορετικά σκηνικά και κοστούμια»
για τους συμβιβασμούς: «Το μεγάλο στοίχημα είναι πώς θα μπορέσεις να πετύχεις τους επαγγελματικούς στόχους σου, χωρίς να προδώσεις κάποιες αρχές. Αυτό ισχύει για όλους. Θα έλεγα ότι είμαι ευχαριστημένος με τον εαυτό μου σε αυτό το θέμα. Κοιμάμαι ήσυχος».
για την παράδοση: «Πάντα έλεγα ότι τα παραδοσιακά όργανα μπορούν πολύ εύκολα και φυσικά να συνδυαστούν με τα ηλεκτρονικά ή τα ηλεκτρικά. Αυτοί που υπερασπίζονταν την καθαρότητα έλεγαν ότι αυτά δεν πρέπει να τα μπλέκουμε -ότι τα παραδοσιακά πρέπει να μένουν με τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα με τα σύγχρονα. Αυτή η άποψη για μένα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον».
για τη μίμηση: «Είναι αλήθεια ότι τον ήχο με την κρητική λύρα και τους ηλεκτρονικούς ρυθμούς τον μιμήθηκαν μέχρι και σε διαφημίσεις. Για να μην αναφερθώ στο τραγούδι της Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον με την κρητική λύρα. Κάνεις κάτι που μέχρι τότε όλοι σου λένε ότι δε γίνεται. Κι έπειτα το αντιγράφουν».
info
Τεστ αντοχής
«Ο υπότιτλος της παράστασης είναι «Μηχανή του χρόνου». Παρουσιάζουμε κάποια από τα καινούργια τραγούδια, αλλά και μια επιλογή από όλη αυτή την 25ετία που συμπληρώνεται φέτος από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των «Φατμέ». Με τους νέους μου συνεργάτες ξαναπιάνω εκείνα τα κομμάτια, τα διασκευάζω και τα παρουσιάζω διαφορετικά πλέον. Αλλωστε μου αρέσει να πειράζω τα παλιά μου κομμάτια, να αλλάζω την ενορχήστρωση, κάποιες φορές και να τα μεταμορφώνω... Κάτι σαν τεστ αντοχής».
Ξεκίνησε τις παραστάσεις από το Δεκέμβριο στο «Σταυρό του Νότου» με μία καινούργια ομάδα, εκτός από τον «παλαιότερο» Οδυσσέα Τσάκαλο και τη συνεργάτιδά του από πέρσι, Βασιλική Κρακώστα, στο τραγούδι. Οι 4 νέοι συνεργάτες του είναι ο Αποστόλης Μπαλαρούτσος (κιθάρα, τραγούδι), ο Θεσσαλονικιός Μιχάλης Βρέττας (βιολί, τραγούδι), ο Δημήτρης Φροσίνης (μπάσο) και ο Θανάσης Τσαουσέλης (πιάνο, ακορντεόν). Σήμερα και αύριο τραγουδά στο Club του Μύλου, καθώς και την επόμενη Παρασκευή και το Σάββατο, στις 22.30
Method Man-Redman - «Ντόρος» απ' το Νιου Τζέρσεϊ
Τα τρομερά ξαδέλφια του hip hop μιλούν αποκλειστικά στις «Διαδρομές»
Tου Αλέξανδρου Σαλαμέ
adisalames@yahoo. com
.
Και κάποιος που δεn ξέρει θα με ρωτήσει: Γιατί τόσος ντόρος με αυτούς τους δύο, ώστε να αναγκαστούν οι διοργανωτές της συναυλίας τους στις 10 Μαρτίου να τη μεταφέρουν άρον άρον από το κτίριο 6 του Iδρύματος Ελληνισμού στο Σινέ Κεραμικό, λόγω αυξημένης ζήτησης εισιτηρίων; Η καλύτερη απάντηση σε αυτές τις περιπτώσεις δίνεται με στοιχεία και γεγονότα. Eχουμε και λέμε λοιπόν:
Method Man
· Eχει συνεργαστεί με: Jay Z, Notorious B.I.G., 2Pac, Limp Bizkit, Missy Elliot, P. Diddy, Ludacris, Chris Rock, Mobb Deep, Busta Rhymes και Ll Cool J.
· Eχει στο ενεργητικό του 3 πλατινένιους και έναν χρυσό δίσκο, που έχουν μπει όλοι στο Top40 του billboard.
· Είναι ιδρυτικό μέλος των θρυλικών Wu Tang Clan.
· Eχει εμφανισθεί σε πάμπολλες ταινίες, με κορυφαία εισπρακτικά το How High –με συμπρωταγωνιστή τον Redman- που ξεπέρασε τα 30εκατομύρια δολάρια σε εισπράξεις μόνο στην Αμερική
Redman
· Exει συνεργαστεί με: Offspring, Eminem, Gorillaz, Wycleaf Jean, Snoop Dog, 2Pac, Cypress Hill, De La Soul, Dru Hill, Tribe Called Quesr, KRS One και Beverly Night.
· Eχει στο ενεργητικό του 5 χρυσούς δίσκους.
· Συνεργάστηκε με την Christina Aguilera σε μία από τις μεγαλύτερές της επιτυχίες, το «Dirrty».
· Κομμάτια του έχουν ακουστεί στα soundtrack των ταινιών: 8 Mile, Syrianna, Blade II, The Fast and the Furius και Gone in Sixty Seconds.
Και οι δύο μαζί, αν και έχουν μόνο ένα κοινό άλμπουμ, το Blackout –που όπως αναμενόταν έγινε πλατινένιο- συνδέθηκαν στη συνείδηση του κοινού σε τέτοιο βαθμό, ώστε έγιναν μέχρι και φιγούρες για Playstation. Κατευθείαν από το Νιου Τζέρσεϊ, όπου κατοικοεδρεύουν, οι Method Man και Redman μας δίνουν μια πρώτη γεύση από το τι θα επακολουθήσει στη συναυλία τους:
Ο 2Pac και ο Notorious Big ήταν καλλιτέχνες τεράστιου μεγέθους. Σωστά είδωλα. Παίζανε με τους κανόνες του παιχνιδιού όσο κανείς άλλος. Δεν έπρεπε να σκοτωθούν, αλλά δυστυχώς συμβαίνουν και αυτά.
Οι κόντρες ανάμεσα στους hip-hoppers είναι θλιβερές. Το Hip Hop δεν είναι αυτές οι κόντρες. Ο hip-hopper πρέπει να γράφει για τη ζωή και να προσπαθεί να πει την αλήθεια.
Οι νέοι hip-hoppers πρέπει να γίνουν πιο ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Αν θέλουν να τους μείνει κάτι παραπάνω και όχι μόνο η μουσική, πρέπει πρώτα να μάθουν να κάνουν την αυτοκριτική τους.
Είμαστε υπέρ της αποποινικοποίησης της κάνναβης. Από εκεί και πέρα όμως, κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει αυτό που πιστεύει πως είναι σωστό. Αρκεί να αναλαμβάνει και τις ευθύνες του και να μη βλάπτει τους γύρω του.
Αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε το δεύτερο «Methodman-Redman» άλμπουμ. Μέσα στους επόμενους μήνες θα μπούμε στούντιο για να αρχίσουμε την ηχογράφηση.
Η μουσική είναι η ζωή μας. Αν παρατήσουμε τη μουσική, είναι σα να σταματήσουμε να ζούμε. Κανείς από τους δύο δεν έχει ακόμα σκεφτεί τη πιθανότητα να τα παρατήσει.
Η Christina Aguilera είναι απίθανη, μεγάλη σταρ και καταπληκτική φωνή. Αυτή έκανε το «Dirrty» επιτυχία. Τα γυρίσματα του βίντεο μαζί της ήταν όλα τα λεφτά.
100% hip hop και ποίηση του δρόμου. Αυτά θα είναι τα βασικά συστατικά του live μας.
Ο Red θα σας φέρει τα πάνω κάτω. Στην Αθήνα θα παίξει κομμάτια απ' το καινούργιο του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο και θα ακουστούν για πρώτη φορά.
Αν έχουμε ακούσει ελληνική μουσική; Δεν έχουμε ιδέα! Μπορεί και να έχουμε ακούσει!
Ετοιμάζουμε την καινούργια μας ταινία. Ουσιαστικά πρόκειται για το sequel του «How High».
Οι επόμενοι μήνες θα μας βρουν στο δρόμο λόγω της παγκόσμιας περιοδείας μας και ελπίζουμε και κάποια στιγμή στο στούντιο, για να ηχογραφήσουμε και κάτι από Wu Tang Clan.
Τα λέμε στην Αθήνα για μία βραδιά που θα σας μείνει αξέχαστη. Τη τελευταία φορά που εμφανισθήκαμε ήταν δυνατά. Αυτή η φορά θα είναι μεγαλειώδης!
Tου Αλέξανδρου Σαλαμέ
adisalames@yahoo. com
.
Και κάποιος που δεn ξέρει θα με ρωτήσει: Γιατί τόσος ντόρος με αυτούς τους δύο, ώστε να αναγκαστούν οι διοργανωτές της συναυλίας τους στις 10 Μαρτίου να τη μεταφέρουν άρον άρον από το κτίριο 6 του Iδρύματος Ελληνισμού στο Σινέ Κεραμικό, λόγω αυξημένης ζήτησης εισιτηρίων; Η καλύτερη απάντηση σε αυτές τις περιπτώσεις δίνεται με στοιχεία και γεγονότα. Eχουμε και λέμε λοιπόν:
Method Man
· Eχει συνεργαστεί με: Jay Z, Notorious B.I.G., 2Pac, Limp Bizkit, Missy Elliot, P. Diddy, Ludacris, Chris Rock, Mobb Deep, Busta Rhymes και Ll Cool J.
· Eχει στο ενεργητικό του 3 πλατινένιους και έναν χρυσό δίσκο, που έχουν μπει όλοι στο Top40 του billboard.
· Είναι ιδρυτικό μέλος των θρυλικών Wu Tang Clan.
· Eχει εμφανισθεί σε πάμπολλες ταινίες, με κορυφαία εισπρακτικά το How High –με συμπρωταγωνιστή τον Redman- που ξεπέρασε τα 30εκατομύρια δολάρια σε εισπράξεις μόνο στην Αμερική
Redman
· Exει συνεργαστεί με: Offspring, Eminem, Gorillaz, Wycleaf Jean, Snoop Dog, 2Pac, Cypress Hill, De La Soul, Dru Hill, Tribe Called Quesr, KRS One και Beverly Night.
· Eχει στο ενεργητικό του 5 χρυσούς δίσκους.
· Συνεργάστηκε με την Christina Aguilera σε μία από τις μεγαλύτερές της επιτυχίες, το «Dirrty».
· Κομμάτια του έχουν ακουστεί στα soundtrack των ταινιών: 8 Mile, Syrianna, Blade II, The Fast and the Furius και Gone in Sixty Seconds.
Και οι δύο μαζί, αν και έχουν μόνο ένα κοινό άλμπουμ, το Blackout –που όπως αναμενόταν έγινε πλατινένιο- συνδέθηκαν στη συνείδηση του κοινού σε τέτοιο βαθμό, ώστε έγιναν μέχρι και φιγούρες για Playstation. Κατευθείαν από το Νιου Τζέρσεϊ, όπου κατοικοεδρεύουν, οι Method Man και Redman μας δίνουν μια πρώτη γεύση από το τι θα επακολουθήσει στη συναυλία τους:
Ο 2Pac και ο Notorious Big ήταν καλλιτέχνες τεράστιου μεγέθους. Σωστά είδωλα. Παίζανε με τους κανόνες του παιχνιδιού όσο κανείς άλλος. Δεν έπρεπε να σκοτωθούν, αλλά δυστυχώς συμβαίνουν και αυτά.
Οι κόντρες ανάμεσα στους hip-hoppers είναι θλιβερές. Το Hip Hop δεν είναι αυτές οι κόντρες. Ο hip-hopper πρέπει να γράφει για τη ζωή και να προσπαθεί να πει την αλήθεια.
Οι νέοι hip-hoppers πρέπει να γίνουν πιο ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Αν θέλουν να τους μείνει κάτι παραπάνω και όχι μόνο η μουσική, πρέπει πρώτα να μάθουν να κάνουν την αυτοκριτική τους.
Είμαστε υπέρ της αποποινικοποίησης της κάνναβης. Από εκεί και πέρα όμως, κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει αυτό που πιστεύει πως είναι σωστό. Αρκεί να αναλαμβάνει και τις ευθύνες του και να μη βλάπτει τους γύρω του.
Αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε το δεύτερο «Methodman-Redman» άλμπουμ. Μέσα στους επόμενους μήνες θα μπούμε στούντιο για να αρχίσουμε την ηχογράφηση.
Η μουσική είναι η ζωή μας. Αν παρατήσουμε τη μουσική, είναι σα να σταματήσουμε να ζούμε. Κανείς από τους δύο δεν έχει ακόμα σκεφτεί τη πιθανότητα να τα παρατήσει.
Η Christina Aguilera είναι απίθανη, μεγάλη σταρ και καταπληκτική φωνή. Αυτή έκανε το «Dirrty» επιτυχία. Τα γυρίσματα του βίντεο μαζί της ήταν όλα τα λεφτά.
100% hip hop και ποίηση του δρόμου. Αυτά θα είναι τα βασικά συστατικά του live μας.
Ο Red θα σας φέρει τα πάνω κάτω. Στην Αθήνα θα παίξει κομμάτια απ' το καινούργιο του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο και θα ακουστούν για πρώτη φορά.
Αν έχουμε ακούσει ελληνική μουσική; Δεν έχουμε ιδέα! Μπορεί και να έχουμε ακούσει!
Ετοιμάζουμε την καινούργια μας ταινία. Ουσιαστικά πρόκειται για το sequel του «How High».
Οι επόμενοι μήνες θα μας βρουν στο δρόμο λόγω της παγκόσμιας περιοδείας μας και ελπίζουμε και κάποια στιγμή στο στούντιο, για να ηχογραφήσουμε και κάτι από Wu Tang Clan.
Τα λέμε στην Αθήνα για μία βραδιά που θα σας μείνει αξέχαστη. Τη τελευταία φορά που εμφανισθήκαμε ήταν δυνατά. Αυτή η φορά θα είναι μεγαλειώδης!
Subscribe to:
Posts (Atom)