Αυτό το έργο ήταν πολύ δημοφιλές στα αρχαία χρόνια. Δεν είναι κάποιο συμπόσιο καλοφαγάδων, αλλά μια εγκυκλοπαίδεια για φαγητά, ποτά, γεύσεις και ανέκδοτα, με τη μορφή πλατωνικού διαλόγου. Ενα μικρό δείγμα από τις πρώτες σελίδες του.
Του Πάνου Θεοδωρίδη
· Ηταν μεγάλη υπόθεση να τραπεζώνουν μεγάλα πλήθη. Ο Κόνων, μετά τη ναυμαχία της Κνίδου, τάισε ολόκληρη την Αθήνα. Ο Αλκιβιάδης, ολυμπιονίκης, παράθεσε γεύμα σε όλους τους επισκέπτες της Ολυμπίας. Ο, επίσης ολυμπιονίκης, Εμπεδοκλής ο φιλόσοφος ήταν πυθαγόρειος, δηλαδή δεν έτρωγε κρέας. Αυτός λοιπόν έβαλε και έφτιαξαν έναν ταύρο από μπαχαρικά, σμύρνα και λιβάνι και μοίρασε αναμνηστικά κομμάτια σε όλον τον κόσμο.
· Ακόμη πιο πρακτικός ο Ιων από τη Χίο, που κέρδισε πρώτο βραβείο σε τραγωδία, δεν οργάνωσε γεύμα, αλλά χάρισε σε όλους από ένα πήλινο σκεύος της πατρίδας του: «δεν παύεις να πεινάς με τα λαμπρά τραπέζια» στιχούργησε αργότερα.
· Ενας καλοφαγάς ποιητής, ο Χάρμος από τις Συρακούσες, υποδεχόταν όλα τα πιάτα με στιχάκια: έβλεπε ψάρι; «να 'μαι που άφησα/τα βάθη του Αιγαίου». Εντεράκια; «στριφογυριστά, πλήρως ανθυγιεινά!». Γδαρμένο χέλι; «αχ, τι ξεσκέπαστες μπουκίτσες!».
· Παρόμοιος ποιητής ήταν και ο Πάμφιλος, πάλι από τη Σικελία: «Βάλτε μου κρασί/ θέλω/και της περδικούλας το μπουτάκι».
· Ο πιο κολλημένος με τα φαγητά ήταν ο Αρχέστρατος, που έγραψε ολόκληρο ποιητικό έργο, την Γαστρονομία ή Ηδυπάθεια ή Δειπνολογία. Μικρό δείγμα:
Ολοι μαζί να κάθονται στο εκλεκτό τραπέζι
Μα να 'ναι τρεις ή τέσσερις και με το ζόρι πέντε:
Ηδη κοντεύουμε να μοιάσουμε
Τσαντίρι φαντάρων που ζούνε
Αρπάζοντας το καθετί.
· Ο Πλάτων, που έγραφε κωμωδίες, δίνει τις συστάσεις του: «το μεγάλο ροφό και τον καρχαρία μη τους κόβεις κομμάτια. Ψήνε τα ολόκληρα».
· Μερικοί λαίμαργοι συνήθιζαν να ασκούνται στο να πιάνουν και να καταπίνουν πολύ ζεστά φαγητά. Ο Χρύσιππος θυμάται κάποιον που ήταν όλη μέρα στα θερμά λουτρά και έκανε γαργάρες με καυτό νερό, βάζοντας στον ατμό τα χέρια του, ώστε όταν έφερναν καυτά πιάτα τα έτρωγε πρώτος! Και ο Φιλόξενος γράφει για τον εαυτό του: «εγώ είμαι κλίβανος, δεν είμαι άνθρωπος!»
· Ο Πίθυλλος έβαζε σε θήκη τη γλώσσα του, για να μη χάνει την αίσθηση της γεύσης, και έτρωγε και έπινε τα πάντα σε δαχτυλήθρες, για τον ίδιο λόγο.
· Ο Φιλόξενος κάποτε έτρωγε μαζί με τον τύραννο Διονύσιο μπαρμπούνια. Καθώς του έφεραν ένα μικρότερο και ντρεπόταν να ζητήσει το μεγαλύτερο, έβαλε το μπαρμπούνι στο αφτί του και άρχισε να του μιλάει: «μπαρμπουνάκι μου, γράφω ένα ποίημα για τη Γαλάτεια και θέλω πληροφορίες για το Νηρέα». Μετά παράστησε ότι το μπαρμπούνι του απάντησε: «μη με ρωτάς εμένα, είμαι μικρό, ρώτα το άλλο μπαρμπούνι που είναι ηλικιωμένο». Ο Διονύσιος γέλασε και του έδωσε το ψάρι. Αλλά όταν τον έπιασε στα πράσα με την ερωμένη του, τη Γαλάτεια, τον έστειλε στα λατομεία, όπου ο Φιλόξενος αποτελείωσε το ποίημα του.
· Ενας Απίκιος ήταν μανιακός με τα οστρακόδερμα. Ζούσε συνήθως στις Μιντούρνες, έναν τόπο που έβγαζε τεράστιες γαρίδες. Εμαθε ότι στις ακτές της Αφρικής υπάρχουν ακόμη μεγαλύτερες. Αρμένισε αμέσως προς τα εκεί κι όταν οι ντόπιοι του έδειξαν τις γαρίδες τους, τις βρήκε μικρές και γύρισε στις Μιντούρνες, χωρίς να πιάσει στεριά.
Ο βασιλιάς Νικομήδης ήταν σε εκστρατεία, δώδεκα μέρες δρόμο από τη θάλασσα, και πόθησε ψιλή αθερίνα. Ο μάγειράς του έκοψε γογγύλια σε λεπτά μακρόστενα κομμάτια, τα αλάτισε και τα πάστωσε, τα σοτάρισε με λάδι και πρόσθεσε κόκκους παπαρουνόσπορο. Ο βασιλιάς ενθουσιάστηκε με την αθερίνα του.
Tuesday, March 13, 2007
Μέσα στο τρένο: Ανθρωποι και καταστάσεις
Της Χρύστας Ντζάνη (chntzani@gmail. com)
Βρίσκομαι σε ένα τρένο προς Αθήνα και παρατηρώ πρόσωπα και καταστάσεις. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις οι σιδηροδρομικοί σταθμοί αποτελούν σημεία αναφοράς: είναι συνήθως κλειστοί χώροι, με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, τοποθετημένοι στο γεωγραφικό κέντρο. Στη Θεσσαλονίκη ο σταθμός είναι στην υποτιμημένη άκρη του κέντρου, χτισμένος σε ψυχρά βαλκανικά πρότυπα και ανοιχτός, εκτεθειμένος πότε στον ήλιο και πότε στην υγρασία.
Μες στο βαγόνι οι επιβάτες είναι μάλλον λίγοι. Οι νεότεροι ταξιδεύουν μόνοι, βυθίζονται στο κάθισμα και ακούν μουσική. Οι μεγαλύτεροι ταξιδεύουν με παρέα και μετρούν τις ώρες κουβεντιάζοντας. Στη Λάρισα ανεβαίνει και κάθεται δίπλα μου ένας άντρας. Ενοχλούμαι εγωιστικά που απέκτησα «γείτονα», μα μόλις βάζει την αποσκευή του πλάι στη δική μου και ρωτάει: «Ολα καλά;», δεν μπορώ παρά να αποκριθώ ευγενικά «Καλώς ήρθατε».
Για ν’ αποφύγω τις κουβέντες, βάζω δυνατή ροκ στα ακουστικά και κολλάω στη νυχτωμένη θέα του παραθύρου. Συλλογίζομαι πως το τρένο, συγκριτικά με το λεωφορείο, θα είναι πάντα το μοναχικό μέσο: θα συνεχίζει την πορεία του ασταμάτητο, με προδιαγεγραμμένες στάσεις, δίχως να νοιάζεται για τις δικές σου ανάγκες και επιθυμίες. Μα ο «γείτονάς» μου έχει αντίθετη άποψη: μόλις εγώ σταματάω τη μουσική, μου δανείζει το κινητό, για να δω τη μουσική του συλλογή. Χαμογελώ. Κάθε ταξίδι είναι ευκαιρία και για νέες επαφές.
Βρίσκομαι σε ένα τρένο προς Αθήνα και παρατηρώ πρόσωπα και καταστάσεις. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις οι σιδηροδρομικοί σταθμοί αποτελούν σημεία αναφοράς: είναι συνήθως κλειστοί χώροι, με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, τοποθετημένοι στο γεωγραφικό κέντρο. Στη Θεσσαλονίκη ο σταθμός είναι στην υποτιμημένη άκρη του κέντρου, χτισμένος σε ψυχρά βαλκανικά πρότυπα και ανοιχτός, εκτεθειμένος πότε στον ήλιο και πότε στην υγρασία.
Μες στο βαγόνι οι επιβάτες είναι μάλλον λίγοι. Οι νεότεροι ταξιδεύουν μόνοι, βυθίζονται στο κάθισμα και ακούν μουσική. Οι μεγαλύτεροι ταξιδεύουν με παρέα και μετρούν τις ώρες κουβεντιάζοντας. Στη Λάρισα ανεβαίνει και κάθεται δίπλα μου ένας άντρας. Ενοχλούμαι εγωιστικά που απέκτησα «γείτονα», μα μόλις βάζει την αποσκευή του πλάι στη δική μου και ρωτάει: «Ολα καλά;», δεν μπορώ παρά να αποκριθώ ευγενικά «Καλώς ήρθατε».
Για ν’ αποφύγω τις κουβέντες, βάζω δυνατή ροκ στα ακουστικά και κολλάω στη νυχτωμένη θέα του παραθύρου. Συλλογίζομαι πως το τρένο, συγκριτικά με το λεωφορείο, θα είναι πάντα το μοναχικό μέσο: θα συνεχίζει την πορεία του ασταμάτητο, με προδιαγεγραμμένες στάσεις, δίχως να νοιάζεται για τις δικές σου ανάγκες και επιθυμίες. Μα ο «γείτονάς» μου έχει αντίθετη άποψη: μόλις εγώ σταματάω τη μουσική, μου δανείζει το κινητό, για να δω τη μουσική του συλλογή. Χαμογελώ. Κάθε ταξίδι είναι ευκαιρία και για νέες επαφές.
Νίκος Πορτοκάλογλου - «Ενα βήμα πιο κοντά» σας
Ο στίχος που τον εκφράζει πληρέστερα αυτή την εποχή είναι το «Δώσ' μου μια νέα αρχή...». Οσοι πήραμε το νέο του δίσκο «Ενα βήμα πιο κοντά» τον έχουμε ήδη ακούσει στο τελευταίο κομμάτι της συλλογής. Η αρχή και το τέλος φαίνεται να ενδιαφέρει πολύ το Νίκο Πορτοκάλογλου, ο οποίος αισθάνεται ότι κλείνει ένας κύκλος και ανοίγει ένας δεύτερος με αυτή του τη δουλειά. «Οχι μόνο στη δουλειά του, αλλά και στη ζωή του» λέει στις «Διαδρομές» ο δημοφιλής τραγουδοποιός. Ας τον ακούσουμε...
.
Συνέντευξη στη Χάιδω Σκανδύλα
«Ενα βήμα πιο κοντά» λοιπόν ο τίτλος αυτού του νέου άλμπουμ. Πού πιο κοντά σας φέρνει και από τι σας απομακρύνει;
«Ενα βήμα πιο κοντά στην καρδιά μου. Πιο κοντά σε αυτόν που μου αρέσει να φαντάζομαι σαν συνταξιδιώτη μου σε αυτό το ταξίδι ζωής. Από την άλλη, σε αυτόν το δίσκο είχα τη διάθεση να προχωρήσω σε μία αφαίρεση, σε κάτι απλούστερο. Επειτα από αρκετούς πειρασμούς τα τελευταία χρόνια με ηλεκτρονικό ήχο, samplers, υπολογιστές, ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω πίσω, στα βασικά. Υπάρχει και μία ανάλογη διεθνής τάση προς το απλούστερο - υποχωρεί ο ηλεκτρονικός ήχος. Είναι κύκλοι. Επειτα από κάθε εποχή πολυπλοκότητας, έρχεται και μια εποχή απλότητας».
Τι κάνει κάποια τραγούδια αναλώσιμα και άλλα διαχρονικά;
«Αυτό που δίνει διάρκεια είναι το ταλέντο σε συνδυασμό με την τιμιότητα του τραγουδιού - το πόση αλήθεια περιέχει αυτό το κομμάτι. Αν δε δώσεις ένα κομμάτι από τη ζωή σου, από το χρόνο σου, τις εμπειρίες σου, από τον εαυτό σου, για να αποκτήσει τη δική του αυτόνομη ζωή, αν γράφεις τα τραγούδια σαν να τα έχεις βάλει σε μηχανή και να τα κόβεις, σαν βιομηχανία, τότε το αποτέλεσμα δεν έχει ζωή μέσα του, είναι σαν χαλκομανία».
Μια στιγμή που ξεχωρίζετε από την πορεία σας.
«Το φινάλε της συναυλίας του Λυκαβηττού που έγινε για την Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών το Σεπτέμβριο. Μια συναυλία που ήταν και λίγο σαν γιορτή για τα 25 χρόνια στη δισκογραφία μου, χωρίς καμιά ιδιαίτερη αναγγελία από εμένα. Στο φινάλε βγήκαμε όλοι μαζί, εγώ, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Γιάννης Κότσιρας, η Ελένη Τσαλιγοπούλου κι η Ανδριάνα Μπάμπαλη στη σκηνή και τραγουδήσαμε. Με ένα υπέροχο κοινό να συντονίζεται με τη συγκίνησή σου. Αυτή η στιγμή για μένα ήταν ανεπανάληπτη».
Τα παιδιά σας ακούνε Πορτοκάλογλου;
«Θέλοντας και μη. Ακόμη και τις πρόβες τις κάνω στο υπόγειο του σπιτιού μου. Κατά καιρούς μου λένε για ένα τραγούδι που τους έκανε εντύπωση ή τους άρεσε πολύ. Δεν είναι όμως και η μουσική την οποία θα βάλουμε στο CD player για να ακούσουν. Η μουσική του μπαμπά. Ούτε εγώ περιμένω κάτι τέτοιο».
Η ιστοσελίδα σας στο Ιντερνετ (www. portokaloglou.gr) είναι πολύ χρηστική. Ασχολείστε με το διαδίκτυο;
«Αν μπείτε στο φόρουμ της ιστοσελίδας μου θα δείτε ότι συνομιλώ με τους επισκέπτες για τη μουσική μου, καθώς και για άλλα θέματα, όπως οι καταλήψεις. Δέχομαι απόψεις για τα τραγούδια μου ή τις συναυλίες μου, ρωτάω για κάτι που με ενδιαφέρει ή πετάω κάποια ιδέα για συζήτηση. Από αυτή την άποψη το Ιντερνετ είναι μεγάλο δώρο. Αυτή η άμεση επικοινωνία με ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τη μουσική μου δε υπήρχε στην προ Ιντερνετ εποχή. Σπάνια σου έγραφε κανείς κάνα γράμμα. Κι αυτό αν έφθανε ποτέ στα χέρια σου».
Είπε:
για τη σύνθεση: «Για μένα είναι μία μορφή ψυχοθεραπείας, ένας τρόπος να γνωρίσω τον εαυτό μου καλύτερα, να εξερευνήσω τις σκοτεινές περιοχές»
για την αλλαγή στον Πορτοκάλογλου από τους «Φατμέ» έως σήμερα: «Αλλάζει το σκηνικό. Για μένα είναι σαν ένα έργο που ανεβαίνει κάθε φορά το ίδιο, αλλά με διαφορετικά σκηνικά και κοστούμια»
για τους συμβιβασμούς: «Το μεγάλο στοίχημα είναι πώς θα μπορέσεις να πετύχεις τους επαγγελματικούς στόχους σου, χωρίς να προδώσεις κάποιες αρχές. Αυτό ισχύει για όλους. Θα έλεγα ότι είμαι ευχαριστημένος με τον εαυτό μου σε αυτό το θέμα. Κοιμάμαι ήσυχος».
για την παράδοση: «Πάντα έλεγα ότι τα παραδοσιακά όργανα μπορούν πολύ εύκολα και φυσικά να συνδυαστούν με τα ηλεκτρονικά ή τα ηλεκτρικά. Αυτοί που υπερασπίζονταν την καθαρότητα έλεγαν ότι αυτά δεν πρέπει να τα μπλέκουμε -ότι τα παραδοσιακά πρέπει να μένουν με τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα με τα σύγχρονα. Αυτή η άποψη για μένα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον».
για τη μίμηση: «Είναι αλήθεια ότι τον ήχο με την κρητική λύρα και τους ηλεκτρονικούς ρυθμούς τον μιμήθηκαν μέχρι και σε διαφημίσεις. Για να μην αναφερθώ στο τραγούδι της Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον με την κρητική λύρα. Κάνεις κάτι που μέχρι τότε όλοι σου λένε ότι δε γίνεται. Κι έπειτα το αντιγράφουν».
info
Τεστ αντοχής
«Ο υπότιτλος της παράστασης είναι «Μηχανή του χρόνου». Παρουσιάζουμε κάποια από τα καινούργια τραγούδια, αλλά και μια επιλογή από όλη αυτή την 25ετία που συμπληρώνεται φέτος από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των «Φατμέ». Με τους νέους μου συνεργάτες ξαναπιάνω εκείνα τα κομμάτια, τα διασκευάζω και τα παρουσιάζω διαφορετικά πλέον. Αλλωστε μου αρέσει να πειράζω τα παλιά μου κομμάτια, να αλλάζω την ενορχήστρωση, κάποιες φορές και να τα μεταμορφώνω... Κάτι σαν τεστ αντοχής».
Ξεκίνησε τις παραστάσεις από το Δεκέμβριο στο «Σταυρό του Νότου» με μία καινούργια ομάδα, εκτός από τον «παλαιότερο» Οδυσσέα Τσάκαλο και τη συνεργάτιδά του από πέρσι, Βασιλική Κρακώστα, στο τραγούδι. Οι 4 νέοι συνεργάτες του είναι ο Αποστόλης Μπαλαρούτσος (κιθάρα, τραγούδι), ο Θεσσαλονικιός Μιχάλης Βρέττας (βιολί, τραγούδι), ο Δημήτρης Φροσίνης (μπάσο) και ο Θανάσης Τσαουσέλης (πιάνο, ακορντεόν). Σήμερα και αύριο τραγουδά στο Club του Μύλου, καθώς και την επόμενη Παρασκευή και το Σάββατο, στις 22.30
.
Συνέντευξη στη Χάιδω Σκανδύλα
«Ενα βήμα πιο κοντά» λοιπόν ο τίτλος αυτού του νέου άλμπουμ. Πού πιο κοντά σας φέρνει και από τι σας απομακρύνει;
«Ενα βήμα πιο κοντά στην καρδιά μου. Πιο κοντά σε αυτόν που μου αρέσει να φαντάζομαι σαν συνταξιδιώτη μου σε αυτό το ταξίδι ζωής. Από την άλλη, σε αυτόν το δίσκο είχα τη διάθεση να προχωρήσω σε μία αφαίρεση, σε κάτι απλούστερο. Επειτα από αρκετούς πειρασμούς τα τελευταία χρόνια με ηλεκτρονικό ήχο, samplers, υπολογιστές, ένιωσα την ανάγκη να γυρίσω πίσω, στα βασικά. Υπάρχει και μία ανάλογη διεθνής τάση προς το απλούστερο - υποχωρεί ο ηλεκτρονικός ήχος. Είναι κύκλοι. Επειτα από κάθε εποχή πολυπλοκότητας, έρχεται και μια εποχή απλότητας».
Τι κάνει κάποια τραγούδια αναλώσιμα και άλλα διαχρονικά;
«Αυτό που δίνει διάρκεια είναι το ταλέντο σε συνδυασμό με την τιμιότητα του τραγουδιού - το πόση αλήθεια περιέχει αυτό το κομμάτι. Αν δε δώσεις ένα κομμάτι από τη ζωή σου, από το χρόνο σου, τις εμπειρίες σου, από τον εαυτό σου, για να αποκτήσει τη δική του αυτόνομη ζωή, αν γράφεις τα τραγούδια σαν να τα έχεις βάλει σε μηχανή και να τα κόβεις, σαν βιομηχανία, τότε το αποτέλεσμα δεν έχει ζωή μέσα του, είναι σαν χαλκομανία».
Μια στιγμή που ξεχωρίζετε από την πορεία σας.
«Το φινάλε της συναυλίας του Λυκαβηττού που έγινε για την Εταιρεία Προστασίας Σπαστικών το Σεπτέμβριο. Μια συναυλία που ήταν και λίγο σαν γιορτή για τα 25 χρόνια στη δισκογραφία μου, χωρίς καμιά ιδιαίτερη αναγγελία από εμένα. Στο φινάλε βγήκαμε όλοι μαζί, εγώ, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Γιάννης Κότσιρας, η Ελένη Τσαλιγοπούλου κι η Ανδριάνα Μπάμπαλη στη σκηνή και τραγουδήσαμε. Με ένα υπέροχο κοινό να συντονίζεται με τη συγκίνησή σου. Αυτή η στιγμή για μένα ήταν ανεπανάληπτη».
Τα παιδιά σας ακούνε Πορτοκάλογλου;
«Θέλοντας και μη. Ακόμη και τις πρόβες τις κάνω στο υπόγειο του σπιτιού μου. Κατά καιρούς μου λένε για ένα τραγούδι που τους έκανε εντύπωση ή τους άρεσε πολύ. Δεν είναι όμως και η μουσική την οποία θα βάλουμε στο CD player για να ακούσουν. Η μουσική του μπαμπά. Ούτε εγώ περιμένω κάτι τέτοιο».
Η ιστοσελίδα σας στο Ιντερνετ (www. portokaloglou.gr) είναι πολύ χρηστική. Ασχολείστε με το διαδίκτυο;
«Αν μπείτε στο φόρουμ της ιστοσελίδας μου θα δείτε ότι συνομιλώ με τους επισκέπτες για τη μουσική μου, καθώς και για άλλα θέματα, όπως οι καταλήψεις. Δέχομαι απόψεις για τα τραγούδια μου ή τις συναυλίες μου, ρωτάω για κάτι που με ενδιαφέρει ή πετάω κάποια ιδέα για συζήτηση. Από αυτή την άποψη το Ιντερνετ είναι μεγάλο δώρο. Αυτή η άμεση επικοινωνία με ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τη μουσική μου δε υπήρχε στην προ Ιντερνετ εποχή. Σπάνια σου έγραφε κανείς κάνα γράμμα. Κι αυτό αν έφθανε ποτέ στα χέρια σου».
Είπε:
για τη σύνθεση: «Για μένα είναι μία μορφή ψυχοθεραπείας, ένας τρόπος να γνωρίσω τον εαυτό μου καλύτερα, να εξερευνήσω τις σκοτεινές περιοχές»
για την αλλαγή στον Πορτοκάλογλου από τους «Φατμέ» έως σήμερα: «Αλλάζει το σκηνικό. Για μένα είναι σαν ένα έργο που ανεβαίνει κάθε φορά το ίδιο, αλλά με διαφορετικά σκηνικά και κοστούμια»
για τους συμβιβασμούς: «Το μεγάλο στοίχημα είναι πώς θα μπορέσεις να πετύχεις τους επαγγελματικούς στόχους σου, χωρίς να προδώσεις κάποιες αρχές. Αυτό ισχύει για όλους. Θα έλεγα ότι είμαι ευχαριστημένος με τον εαυτό μου σε αυτό το θέμα. Κοιμάμαι ήσυχος».
για την παράδοση: «Πάντα έλεγα ότι τα παραδοσιακά όργανα μπορούν πολύ εύκολα και φυσικά να συνδυαστούν με τα ηλεκτρονικά ή τα ηλεκτρικά. Αυτοί που υπερασπίζονταν την καθαρότητα έλεγαν ότι αυτά δεν πρέπει να τα μπλέκουμε -ότι τα παραδοσιακά πρέπει να μένουν με τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα με τα σύγχρονα. Αυτή η άποψη για μένα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον».
για τη μίμηση: «Είναι αλήθεια ότι τον ήχο με την κρητική λύρα και τους ηλεκτρονικούς ρυθμούς τον μιμήθηκαν μέχρι και σε διαφημίσεις. Για να μην αναφερθώ στο τραγούδι της Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον με την κρητική λύρα. Κάνεις κάτι που μέχρι τότε όλοι σου λένε ότι δε γίνεται. Κι έπειτα το αντιγράφουν».
info
Τεστ αντοχής
«Ο υπότιτλος της παράστασης είναι «Μηχανή του χρόνου». Παρουσιάζουμε κάποια από τα καινούργια τραγούδια, αλλά και μια επιλογή από όλη αυτή την 25ετία που συμπληρώνεται φέτος από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των «Φατμέ». Με τους νέους μου συνεργάτες ξαναπιάνω εκείνα τα κομμάτια, τα διασκευάζω και τα παρουσιάζω διαφορετικά πλέον. Αλλωστε μου αρέσει να πειράζω τα παλιά μου κομμάτια, να αλλάζω την ενορχήστρωση, κάποιες φορές και να τα μεταμορφώνω... Κάτι σαν τεστ αντοχής».
Ξεκίνησε τις παραστάσεις από το Δεκέμβριο στο «Σταυρό του Νότου» με μία καινούργια ομάδα, εκτός από τον «παλαιότερο» Οδυσσέα Τσάκαλο και τη συνεργάτιδά του από πέρσι, Βασιλική Κρακώστα, στο τραγούδι. Οι 4 νέοι συνεργάτες του είναι ο Αποστόλης Μπαλαρούτσος (κιθάρα, τραγούδι), ο Θεσσαλονικιός Μιχάλης Βρέττας (βιολί, τραγούδι), ο Δημήτρης Φροσίνης (μπάσο) και ο Θανάσης Τσαουσέλης (πιάνο, ακορντεόν). Σήμερα και αύριο τραγουδά στο Club του Μύλου, καθώς και την επόμενη Παρασκευή και το Σάββατο, στις 22.30
Method Man-Redman - «Ντόρος» απ' το Νιου Τζέρσεϊ
Τα τρομερά ξαδέλφια του hip hop μιλούν αποκλειστικά στις «Διαδρομές»
Tου Αλέξανδρου Σαλαμέ
adisalames@yahoo. com
.
Και κάποιος που δεn ξέρει θα με ρωτήσει: Γιατί τόσος ντόρος με αυτούς τους δύο, ώστε να αναγκαστούν οι διοργανωτές της συναυλίας τους στις 10 Μαρτίου να τη μεταφέρουν άρον άρον από το κτίριο 6 του Iδρύματος Ελληνισμού στο Σινέ Κεραμικό, λόγω αυξημένης ζήτησης εισιτηρίων; Η καλύτερη απάντηση σε αυτές τις περιπτώσεις δίνεται με στοιχεία και γεγονότα. Eχουμε και λέμε λοιπόν:
Method Man
· Eχει συνεργαστεί με: Jay Z, Notorious B.I.G., 2Pac, Limp Bizkit, Missy Elliot, P. Diddy, Ludacris, Chris Rock, Mobb Deep, Busta Rhymes και Ll Cool J.
· Eχει στο ενεργητικό του 3 πλατινένιους και έναν χρυσό δίσκο, που έχουν μπει όλοι στο Top40 του billboard.
· Είναι ιδρυτικό μέλος των θρυλικών Wu Tang Clan.
· Eχει εμφανισθεί σε πάμπολλες ταινίες, με κορυφαία εισπρακτικά το How High –με συμπρωταγωνιστή τον Redman- που ξεπέρασε τα 30εκατομύρια δολάρια σε εισπράξεις μόνο στην Αμερική
Redman
· Exει συνεργαστεί με: Offspring, Eminem, Gorillaz, Wycleaf Jean, Snoop Dog, 2Pac, Cypress Hill, De La Soul, Dru Hill, Tribe Called Quesr, KRS One και Beverly Night.
· Eχει στο ενεργητικό του 5 χρυσούς δίσκους.
· Συνεργάστηκε με την Christina Aguilera σε μία από τις μεγαλύτερές της επιτυχίες, το «Dirrty».
· Κομμάτια του έχουν ακουστεί στα soundtrack των ταινιών: 8 Mile, Syrianna, Blade II, The Fast and the Furius και Gone in Sixty Seconds.
Και οι δύο μαζί, αν και έχουν μόνο ένα κοινό άλμπουμ, το Blackout –που όπως αναμενόταν έγινε πλατινένιο- συνδέθηκαν στη συνείδηση του κοινού σε τέτοιο βαθμό, ώστε έγιναν μέχρι και φιγούρες για Playstation. Κατευθείαν από το Νιου Τζέρσεϊ, όπου κατοικοεδρεύουν, οι Method Man και Redman μας δίνουν μια πρώτη γεύση από το τι θα επακολουθήσει στη συναυλία τους:
Ο 2Pac και ο Notorious Big ήταν καλλιτέχνες τεράστιου μεγέθους. Σωστά είδωλα. Παίζανε με τους κανόνες του παιχνιδιού όσο κανείς άλλος. Δεν έπρεπε να σκοτωθούν, αλλά δυστυχώς συμβαίνουν και αυτά.
Οι κόντρες ανάμεσα στους hip-hoppers είναι θλιβερές. Το Hip Hop δεν είναι αυτές οι κόντρες. Ο hip-hopper πρέπει να γράφει για τη ζωή και να προσπαθεί να πει την αλήθεια.
Οι νέοι hip-hoppers πρέπει να γίνουν πιο ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Αν θέλουν να τους μείνει κάτι παραπάνω και όχι μόνο η μουσική, πρέπει πρώτα να μάθουν να κάνουν την αυτοκριτική τους.
Είμαστε υπέρ της αποποινικοποίησης της κάνναβης. Από εκεί και πέρα όμως, κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει αυτό που πιστεύει πως είναι σωστό. Αρκεί να αναλαμβάνει και τις ευθύνες του και να μη βλάπτει τους γύρω του.
Αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε το δεύτερο «Methodman-Redman» άλμπουμ. Μέσα στους επόμενους μήνες θα μπούμε στούντιο για να αρχίσουμε την ηχογράφηση.
Η μουσική είναι η ζωή μας. Αν παρατήσουμε τη μουσική, είναι σα να σταματήσουμε να ζούμε. Κανείς από τους δύο δεν έχει ακόμα σκεφτεί τη πιθανότητα να τα παρατήσει.
Η Christina Aguilera είναι απίθανη, μεγάλη σταρ και καταπληκτική φωνή. Αυτή έκανε το «Dirrty» επιτυχία. Τα γυρίσματα του βίντεο μαζί της ήταν όλα τα λεφτά.
100% hip hop και ποίηση του δρόμου. Αυτά θα είναι τα βασικά συστατικά του live μας.
Ο Red θα σας φέρει τα πάνω κάτω. Στην Αθήνα θα παίξει κομμάτια απ' το καινούργιο του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο και θα ακουστούν για πρώτη φορά.
Αν έχουμε ακούσει ελληνική μουσική; Δεν έχουμε ιδέα! Μπορεί και να έχουμε ακούσει!
Ετοιμάζουμε την καινούργια μας ταινία. Ουσιαστικά πρόκειται για το sequel του «How High».
Οι επόμενοι μήνες θα μας βρουν στο δρόμο λόγω της παγκόσμιας περιοδείας μας και ελπίζουμε και κάποια στιγμή στο στούντιο, για να ηχογραφήσουμε και κάτι από Wu Tang Clan.
Τα λέμε στην Αθήνα για μία βραδιά που θα σας μείνει αξέχαστη. Τη τελευταία φορά που εμφανισθήκαμε ήταν δυνατά. Αυτή η φορά θα είναι μεγαλειώδης!
Tου Αλέξανδρου Σαλαμέ
adisalames@yahoo. com
.
Και κάποιος που δεn ξέρει θα με ρωτήσει: Γιατί τόσος ντόρος με αυτούς τους δύο, ώστε να αναγκαστούν οι διοργανωτές της συναυλίας τους στις 10 Μαρτίου να τη μεταφέρουν άρον άρον από το κτίριο 6 του Iδρύματος Ελληνισμού στο Σινέ Κεραμικό, λόγω αυξημένης ζήτησης εισιτηρίων; Η καλύτερη απάντηση σε αυτές τις περιπτώσεις δίνεται με στοιχεία και γεγονότα. Eχουμε και λέμε λοιπόν:
Method Man
· Eχει συνεργαστεί με: Jay Z, Notorious B.I.G., 2Pac, Limp Bizkit, Missy Elliot, P. Diddy, Ludacris, Chris Rock, Mobb Deep, Busta Rhymes και Ll Cool J.
· Eχει στο ενεργητικό του 3 πλατινένιους και έναν χρυσό δίσκο, που έχουν μπει όλοι στο Top40 του billboard.
· Είναι ιδρυτικό μέλος των θρυλικών Wu Tang Clan.
· Eχει εμφανισθεί σε πάμπολλες ταινίες, με κορυφαία εισπρακτικά το How High –με συμπρωταγωνιστή τον Redman- που ξεπέρασε τα 30εκατομύρια δολάρια σε εισπράξεις μόνο στην Αμερική
Redman
· Exει συνεργαστεί με: Offspring, Eminem, Gorillaz, Wycleaf Jean, Snoop Dog, 2Pac, Cypress Hill, De La Soul, Dru Hill, Tribe Called Quesr, KRS One και Beverly Night.
· Eχει στο ενεργητικό του 5 χρυσούς δίσκους.
· Συνεργάστηκε με την Christina Aguilera σε μία από τις μεγαλύτερές της επιτυχίες, το «Dirrty».
· Κομμάτια του έχουν ακουστεί στα soundtrack των ταινιών: 8 Mile, Syrianna, Blade II, The Fast and the Furius και Gone in Sixty Seconds.
Και οι δύο μαζί, αν και έχουν μόνο ένα κοινό άλμπουμ, το Blackout –που όπως αναμενόταν έγινε πλατινένιο- συνδέθηκαν στη συνείδηση του κοινού σε τέτοιο βαθμό, ώστε έγιναν μέχρι και φιγούρες για Playstation. Κατευθείαν από το Νιου Τζέρσεϊ, όπου κατοικοεδρεύουν, οι Method Man και Redman μας δίνουν μια πρώτη γεύση από το τι θα επακολουθήσει στη συναυλία τους:
Ο 2Pac και ο Notorious Big ήταν καλλιτέχνες τεράστιου μεγέθους. Σωστά είδωλα. Παίζανε με τους κανόνες του παιχνιδιού όσο κανείς άλλος. Δεν έπρεπε να σκοτωθούν, αλλά δυστυχώς συμβαίνουν και αυτά.
Οι κόντρες ανάμεσα στους hip-hoppers είναι θλιβερές. Το Hip Hop δεν είναι αυτές οι κόντρες. Ο hip-hopper πρέπει να γράφει για τη ζωή και να προσπαθεί να πει την αλήθεια.
Οι νέοι hip-hoppers πρέπει να γίνουν πιο ειλικρινείς με τον εαυτό τους. Αν θέλουν να τους μείνει κάτι παραπάνω και όχι μόνο η μουσική, πρέπει πρώτα να μάθουν να κάνουν την αυτοκριτική τους.
Είμαστε υπέρ της αποποινικοποίησης της κάνναβης. Από εκεί και πέρα όμως, κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει αυτό που πιστεύει πως είναι σωστό. Αρκεί να αναλαμβάνει και τις ευθύνες του και να μη βλάπτει τους γύρω του.
Αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε το δεύτερο «Methodman-Redman» άλμπουμ. Μέσα στους επόμενους μήνες θα μπούμε στούντιο για να αρχίσουμε την ηχογράφηση.
Η μουσική είναι η ζωή μας. Αν παρατήσουμε τη μουσική, είναι σα να σταματήσουμε να ζούμε. Κανείς από τους δύο δεν έχει ακόμα σκεφτεί τη πιθανότητα να τα παρατήσει.
Η Christina Aguilera είναι απίθανη, μεγάλη σταρ και καταπληκτική φωνή. Αυτή έκανε το «Dirrty» επιτυχία. Τα γυρίσματα του βίντεο μαζί της ήταν όλα τα λεφτά.
100% hip hop και ποίηση του δρόμου. Αυτά θα είναι τα βασικά συστατικά του live μας.
Ο Red θα σας φέρει τα πάνω κάτω. Στην Αθήνα θα παίξει κομμάτια απ' το καινούργιο του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο και θα ακουστούν για πρώτη φορά.
Αν έχουμε ακούσει ελληνική μουσική; Δεν έχουμε ιδέα! Μπορεί και να έχουμε ακούσει!
Ετοιμάζουμε την καινούργια μας ταινία. Ουσιαστικά πρόκειται για το sequel του «How High».
Οι επόμενοι μήνες θα μας βρουν στο δρόμο λόγω της παγκόσμιας περιοδείας μας και ελπίζουμε και κάποια στιγμή στο στούντιο, για να ηχογραφήσουμε και κάτι από Wu Tang Clan.
Τα λέμε στην Αθήνα για μία βραδιά που θα σας μείνει αξέχαστη. Τη τελευταία φορά που εμφανισθήκαμε ήταν δυνατά. Αυτή η φορά θα είναι μεγαλειώδης!
Ελευθερώστε τον Kareem!
Της Ρένας Καλπάκη renioka@yahoo. com
Είσαι ένας blogger που ασκεί καυστική κριτική στην κυβέρνηση, τον Καραμανλή και τη θρησκεία. Αν είσαι φοιτητής/-τρια σε αποβάλλουν από τη σχολή ή αν δουλεύεις σε απολύουν. Αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στη σύλληψη και τη φυλάκισή σου κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.
Ολο αυτό το σενάριο είναι βεβαίως τρελό για έναν Ελληνα. Για έναν Αιγύπτιο όμως είναι η πραγματικότητα. Ο Αιγύπτιος blogger Kareem Amer, πρώην φοιτητής Νομικής, βρίσκεται στην απομόνωση των τοπικών φυλακών, χωρίς να μπορεί να επικοινωνεί ούτε με την οικογένειά του. Δεν διέπραξε κανένα ειδεχθές έγκλημα. Απλώς στο blog του υποστηρίζει την ισότητα των δύο φύλων, την ελευθερία έκφρασης ως θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου, ασκεί κριτική στην κυβέρνηση της Αιγύπτου και στον ισλαμικό εξτρεμισμό. Απλώς; Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για την Αίγυπτο, αφού η ελευθερία έκφρασης αποτελεί έσχατο ποινικό αδίκημα.
Οι αντιλήψεις αυτές φαίνεται πως έχουν διαποτίσει τον τρόπο σκέψης των συμπολιτών του Kareem, με αποτέλεσμα λίγοι να τολμούν να σταθούν στο πλάι του. Μεταξύ άλλων, υπάρχουν μαρτυρίες ότι ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας του ζητά από τις Αρχές να είναι σκληροί μαζί του, ώστε να συμμορφωθεί και να αλλάξει ιδέες. Κατηγορεί επίσης ανθρωπιστικές οργανώσεις που τον υποστηρίζουν ότι μ' αυτό τον τρόπο τον διαφθείρουν περισσότερο. Δεν είναι λίγοι και αυτοί που του ζητούν να μετανοήσει. Αυτοί θεωρούνται φίλοι, γιατί οι εχθροί φωνάζουν: «Λιθοβολισμός στον άπιστο!» Ναι, βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και όλα αυτά έγιναν μόλις τον περασμένο μήνα. Ο εξτρεμιστής ενάγων δικηγόρος δήλωσε: «Αν αφήσουμε τύπους σαν κι αυτόν ατιμώρητους, θα είναι σαν να αφήνουμε μια φωτιά να καταστρέψει τα πάντα».
Η φωτιά όμως έχει λάβει διαστάσεις παγκοσμίου μεγέθους. Διαδηλώσεις διαμαρτυρίας έχουν γίνει και σχεδιάζονται να γίνουν σε Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον, Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Βουκουρέστι, για να πείσουν τις αιγυπτιακές Αρχές να ελευθερώσουν τον Kareem. Ο έντυπος και ηλεκτρονικός Τύπος, ανθρωπιστικές και κάποιες κυβερνητικές οργανώσεις είναι στο πλευρό του. Στο site www. freekareem. org υπάρχει η σχετική καμπάνια. Καλύπτει εκτενώς τα γεγονότα γύρω από τη δίκη με φωτογραφίες και αποκαλυπτικά video για τη μεταχείριση του κατηγορούμενου. Κάντε κλικ στο petition για να υποβάλετε την αίτησή σας για την απελευθέρωση του Kareem. Ας αφήσουμε αυτή τη φωτιά να καταστρέψει μια τέτοια ντροπή.
Είσαι ένας blogger που ασκεί καυστική κριτική στην κυβέρνηση, τον Καραμανλή και τη θρησκεία. Αν είσαι φοιτητής/-τρια σε αποβάλλουν από τη σχολή ή αν δουλεύεις σε απολύουν. Αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στη σύλληψη και τη φυλάκισή σου κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.
Ολο αυτό το σενάριο είναι βεβαίως τρελό για έναν Ελληνα. Για έναν Αιγύπτιο όμως είναι η πραγματικότητα. Ο Αιγύπτιος blogger Kareem Amer, πρώην φοιτητής Νομικής, βρίσκεται στην απομόνωση των τοπικών φυλακών, χωρίς να μπορεί να επικοινωνεί ούτε με την οικογένειά του. Δεν διέπραξε κανένα ειδεχθές έγκλημα. Απλώς στο blog του υποστηρίζει την ισότητα των δύο φύλων, την ελευθερία έκφρασης ως θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου, ασκεί κριτική στην κυβέρνηση της Αιγύπτου και στον ισλαμικό εξτρεμισμό. Απλώς; Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για την Αίγυπτο, αφού η ελευθερία έκφρασης αποτελεί έσχατο ποινικό αδίκημα.
Οι αντιλήψεις αυτές φαίνεται πως έχουν διαποτίσει τον τρόπο σκέψης των συμπολιτών του Kareem, με αποτέλεσμα λίγοι να τολμούν να σταθούν στο πλάι του. Μεταξύ άλλων, υπάρχουν μαρτυρίες ότι ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας του ζητά από τις Αρχές να είναι σκληροί μαζί του, ώστε να συμμορφωθεί και να αλλάξει ιδέες. Κατηγορεί επίσης ανθρωπιστικές οργανώσεις που τον υποστηρίζουν ότι μ' αυτό τον τρόπο τον διαφθείρουν περισσότερο. Δεν είναι λίγοι και αυτοί που του ζητούν να μετανοήσει. Αυτοί θεωρούνται φίλοι, γιατί οι εχθροί φωνάζουν: «Λιθοβολισμός στον άπιστο!» Ναι, βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και όλα αυτά έγιναν μόλις τον περασμένο μήνα. Ο εξτρεμιστής ενάγων δικηγόρος δήλωσε: «Αν αφήσουμε τύπους σαν κι αυτόν ατιμώρητους, θα είναι σαν να αφήνουμε μια φωτιά να καταστρέψει τα πάντα».
Η φωτιά όμως έχει λάβει διαστάσεις παγκοσμίου μεγέθους. Διαδηλώσεις διαμαρτυρίας έχουν γίνει και σχεδιάζονται να γίνουν σε Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον, Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Βουκουρέστι, για να πείσουν τις αιγυπτιακές Αρχές να ελευθερώσουν τον Kareem. Ο έντυπος και ηλεκτρονικός Τύπος, ανθρωπιστικές και κάποιες κυβερνητικές οργανώσεις είναι στο πλευρό του. Στο site www. freekareem. org υπάρχει η σχετική καμπάνια. Καλύπτει εκτενώς τα γεγονότα γύρω από τη δίκη με φωτογραφίες και αποκαλυπτικά video για τη μεταχείριση του κατηγορούμενου. Κάντε κλικ στο petition για να υποβάλετε την αίτησή σας για την απελευθέρωση του Kareem. Ας αφήσουμε αυτή τη φωτιά να καταστρέψει μια τέτοια ντροπή.
Η ατζέντα του εξωγήινου (9/3-15/3)
Είμαι ο Χολιβίν, από το Σείριο, επισκέπτης του πλανήτη σας, και ζω 3.000 γήινα χρόνια. Σημειώνω εδώ το πρόγραμμα της προσεχούς εβδομάδας, να μη χανόμαστε...
9 Μαρτίου
Τα έλεγα στο Θεόδωρο της Ηπείρου, αυτός το χαβά του. Σήμερα τον ρήμαξε ο Ασάν στη μάχη της Κλοκοτίνιτσας (1230). Παράξενη μέρα. Σημαδεύεται από την πρεμιέρα του «Ναβουχοδονόσορα» του Βέρντι, στο Μιλάνο (1843). Τον ξέρουμε ως «Ναμπούκο» και τον βάφτισαν έτσι οι Κερκυραίοι της εποχής! Εχει γενέθλια η Μπάρμπι (σήμερα γίνεται 48 ετών...), αλλά και ένα μεγαλείο του αμερικάνικου ονείρου, η Φορντ Μάστανγκ, που γεννήθηκε το 1964 και σήμερα είναι ανάμνηση. Θέλετε και νόμους; Ε, σήμερα, το 1981, το αμερικάνικο Υπουργείο Γεωργίας βάφτισε «λαχανικό» το κέτσαπ, για να παραμείνει στις μαθητικές καντίνες!
10 Μαρτίου
Σήμερα, το 1876, έγινε το πρώτο σωστό τηλεφώνημα. Το έκανε ο Μπελ και είπε «Κύριε Γουότσον, ελάτε εδώ, θέλω να σας δω». Ο Λουδοβίκος Φίλιππος, ο Βουρβώνος βασιλιάς, για να ξεμπερδεύει με τους απείθαρχους Αλγερινούς, ίδρυσε( 1831) τη Λεγεώνα των Ξένων, και έκτοτε την έχουμε δει σε 400 κινηματογραφικά έργα να θάβεται στην άμμο, αλλά με γενναιότητα. Πριν 25 χρόνια είχαμε μία σπάνια σύνοδο των εννέα πλανητών μας. Για τους περίεργους, σήμερα ο Οσάμα Μπιν Λάντεν κλείνει τα πενήντα.
11 Μαρτίου
Τρία χρόνια από το χτύπημα της Αλ Κάιντα στη Μαδρίτη, με 192 νεκρούς. Πεθαίνει (1931) ο Μουρνάου, ο σκηνοθέτης του Μεφίστο. Εχουν γενέθλια η Ντομινίκ Σαντά (59) και η Νίνα Χάγκεν (52). Τυχερή μέρα για το Βέρντι. Ιδια μέρα ανέβασε το Ριγολέττο (1851) και το Δον Κάρλος(1867). Μία σημαδιακή απόφαση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ψηφίζουν το Νόμο Δανεισμού και Εκμισθώσεως, που επιτρέπει την απεριόριστη παροχή όπλων στην Ευρώπη εναντίον του Αξονα (1941) και ρίχνει στα χρέη τη Γηραιά Ηπειρο, αφού βεβαίως νικήσει..
12 Μαρτίου
Το 1894 κυκλοφορεί πρώτη φορά κόκα κόλα σε μπουκάλι. Τα πλήθη παθαίνουν γενική πλάκα και αρχίζει τρομερή κατανάλωση. Το 1938, Ανσλους, η ένωση της Γερμανίας με την Αυστρία, που γίνεται χωρίς πολλά ντράβαλα και συνδέει τις δύο χώρες σε όλη την διάρκεια του πολέμου. Γεννιούνται ο Γκαμπριέλλε Ντ' Ανούντσιο, ποιητής- ήρωας της Ιταλίας( 1863), ο φοβερός χορευτής Νιζίνσκι, Πολωνός (1888) και ο Τζακ Κέρουακ (1922). Το μυαλό μου είναι στο σαξόφωνο του Τσάρλι Πάρκερ που δεν ακούγεται από το 1955 ζωντανά.
13 Μαρτίου
Συγκλονιστική φιλελεύθερη είσοδος της Γαλλίας στο λαμπρό εικοστό αιώνα. Με νόμο απαγορεύει την εργασία γυναικών και παιδιών πάνω από έντεκα ώρες την ημέρα. Εχει ήδη ανακαλυφθεί ο πλανήτης Ουρανός (1781), αλλά δεν νομίζω ότι μέτρησε πολύ στη διαμόρφωση ωραρίων. Γερνάει και ο Νιλ Σεντάκα, γεννημένος σήμερα το 1939. Ω Κάρολ και τουίστ. Την παράσταση κλέβουν οι Βιετναμέζοι που το 1954 ενεργούν τη μεγάλη του επίθεση στο Ντιέν Μπιέν Φου εναντίον των Γάλλων. Η νίκη τους είναι απόλυτη και πιστεύουν ότι κανένας δεν θα τους απειλήσει πια. Αμερικανοί σύμβουλοι κάνουν μία βόλτα στη γαλλική αυτή αποικία, να κόψουν κίνηση.
14 Μαρτίου
Σήμερα το δολάριο συνδέθηκε (1900) με τη χρυσή του βάση. Ξεκινά η μεγάλη εξάπλωση του νομίσματος, που δεν θα ανακοπεί από την άρση της χρυσής βάσης, 72 χρόνια αργότερα. Καλύτερα να χρωστάς, είπαμε... Γεννιέται η Dianne Arbus, φωτογράφος (1923), ο Μπίλι Κρίσταλ, διασκεδαστής και ηθοποιός (1947) και ο φιλότιμος Κουίνσι Τζόουνς (1933). Πεθαίνει ο Κάρολος Μαρξ (1883). Ενα εναλλακτικό σύστημα, το Linux, εμφανίζεται δειλά το 1994.
15 Μαρτίου
Η καταλανική εταιρεία (1311) αφού πέρασε διά πυρός και σιδήρου το Βυζάντιο, νικά το Φράγκο ηγεμόνα των Αθηνών στον Αλμυρό και εγκαθιστά ένα βασίλειο που θα κρατήσει δύο γενιές. Πεθαίνει ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ενώ η μέρα είναι αφιερωμένη στον Ιούλιο Καίσαρα. Σήμερα, στις Ειδούς του Μαρτίου (έτσι μετρούσαν οι Ρωμαίοι τον χρόνο) το 44 π.Χ., ρωτάει τον Βρούτο γιατί ακριβώς τον μαχαιρώνει, μαζί με την υπόλοιπη δημοκρατική συντροφιά.
9 Μαρτίου
Τα έλεγα στο Θεόδωρο της Ηπείρου, αυτός το χαβά του. Σήμερα τον ρήμαξε ο Ασάν στη μάχη της Κλοκοτίνιτσας (1230). Παράξενη μέρα. Σημαδεύεται από την πρεμιέρα του «Ναβουχοδονόσορα» του Βέρντι, στο Μιλάνο (1843). Τον ξέρουμε ως «Ναμπούκο» και τον βάφτισαν έτσι οι Κερκυραίοι της εποχής! Εχει γενέθλια η Μπάρμπι (σήμερα γίνεται 48 ετών...), αλλά και ένα μεγαλείο του αμερικάνικου ονείρου, η Φορντ Μάστανγκ, που γεννήθηκε το 1964 και σήμερα είναι ανάμνηση. Θέλετε και νόμους; Ε, σήμερα, το 1981, το αμερικάνικο Υπουργείο Γεωργίας βάφτισε «λαχανικό» το κέτσαπ, για να παραμείνει στις μαθητικές καντίνες!
10 Μαρτίου
Σήμερα, το 1876, έγινε το πρώτο σωστό τηλεφώνημα. Το έκανε ο Μπελ και είπε «Κύριε Γουότσον, ελάτε εδώ, θέλω να σας δω». Ο Λουδοβίκος Φίλιππος, ο Βουρβώνος βασιλιάς, για να ξεμπερδεύει με τους απείθαρχους Αλγερινούς, ίδρυσε( 1831) τη Λεγεώνα των Ξένων, και έκτοτε την έχουμε δει σε 400 κινηματογραφικά έργα να θάβεται στην άμμο, αλλά με γενναιότητα. Πριν 25 χρόνια είχαμε μία σπάνια σύνοδο των εννέα πλανητών μας. Για τους περίεργους, σήμερα ο Οσάμα Μπιν Λάντεν κλείνει τα πενήντα.
11 Μαρτίου
Τρία χρόνια από το χτύπημα της Αλ Κάιντα στη Μαδρίτη, με 192 νεκρούς. Πεθαίνει (1931) ο Μουρνάου, ο σκηνοθέτης του Μεφίστο. Εχουν γενέθλια η Ντομινίκ Σαντά (59) και η Νίνα Χάγκεν (52). Τυχερή μέρα για το Βέρντι. Ιδια μέρα ανέβασε το Ριγολέττο (1851) και το Δον Κάρλος(1867). Μία σημαδιακή απόφαση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ψηφίζουν το Νόμο Δανεισμού και Εκμισθώσεως, που επιτρέπει την απεριόριστη παροχή όπλων στην Ευρώπη εναντίον του Αξονα (1941) και ρίχνει στα χρέη τη Γηραιά Ηπειρο, αφού βεβαίως νικήσει..
12 Μαρτίου
Το 1894 κυκλοφορεί πρώτη φορά κόκα κόλα σε μπουκάλι. Τα πλήθη παθαίνουν γενική πλάκα και αρχίζει τρομερή κατανάλωση. Το 1938, Ανσλους, η ένωση της Γερμανίας με την Αυστρία, που γίνεται χωρίς πολλά ντράβαλα και συνδέει τις δύο χώρες σε όλη την διάρκεια του πολέμου. Γεννιούνται ο Γκαμπριέλλε Ντ' Ανούντσιο, ποιητής- ήρωας της Ιταλίας( 1863), ο φοβερός χορευτής Νιζίνσκι, Πολωνός (1888) και ο Τζακ Κέρουακ (1922). Το μυαλό μου είναι στο σαξόφωνο του Τσάρλι Πάρκερ που δεν ακούγεται από το 1955 ζωντανά.
13 Μαρτίου
Συγκλονιστική φιλελεύθερη είσοδος της Γαλλίας στο λαμπρό εικοστό αιώνα. Με νόμο απαγορεύει την εργασία γυναικών και παιδιών πάνω από έντεκα ώρες την ημέρα. Εχει ήδη ανακαλυφθεί ο πλανήτης Ουρανός (1781), αλλά δεν νομίζω ότι μέτρησε πολύ στη διαμόρφωση ωραρίων. Γερνάει και ο Νιλ Σεντάκα, γεννημένος σήμερα το 1939. Ω Κάρολ και τουίστ. Την παράσταση κλέβουν οι Βιετναμέζοι που το 1954 ενεργούν τη μεγάλη του επίθεση στο Ντιέν Μπιέν Φου εναντίον των Γάλλων. Η νίκη τους είναι απόλυτη και πιστεύουν ότι κανένας δεν θα τους απειλήσει πια. Αμερικανοί σύμβουλοι κάνουν μία βόλτα στη γαλλική αυτή αποικία, να κόψουν κίνηση.
14 Μαρτίου
Σήμερα το δολάριο συνδέθηκε (1900) με τη χρυσή του βάση. Ξεκινά η μεγάλη εξάπλωση του νομίσματος, που δεν θα ανακοπεί από την άρση της χρυσής βάσης, 72 χρόνια αργότερα. Καλύτερα να χρωστάς, είπαμε... Γεννιέται η Dianne Arbus, φωτογράφος (1923), ο Μπίλι Κρίσταλ, διασκεδαστής και ηθοποιός (1947) και ο φιλότιμος Κουίνσι Τζόουνς (1933). Πεθαίνει ο Κάρολος Μαρξ (1883). Ενα εναλλακτικό σύστημα, το Linux, εμφανίζεται δειλά το 1994.
15 Μαρτίου
Η καταλανική εταιρεία (1311) αφού πέρασε διά πυρός και σιδήρου το Βυζάντιο, νικά το Φράγκο ηγεμόνα των Αθηνών στον Αλμυρό και εγκαθιστά ένα βασίλειο που θα κρατήσει δύο γενιές. Πεθαίνει ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ενώ η μέρα είναι αφιερωμένη στον Ιούλιο Καίσαρα. Σήμερα, στις Ειδούς του Μαρτίου (έτσι μετρούσαν οι Ρωμαίοι τον χρόνο) το 44 π.Χ., ρωτάει τον Βρούτο γιατί ακριβώς τον μαχαιρώνει, μαζί με την υπόλοιπη δημοκρατική συντροφιά.
Αμυντικές βολές
Του Γιώργου Χατζηβασιλείου
«Δεν είδα αστυνομική βία, αντίθετα είδα κουκουλοφόρους να επιτίθενται κατά αστυνομικών» δήλωσε ο αναπληρωτής κυβερνητικός αντιπρόσωπος, μετά τον πυροβολισμό του ειδικού φρουρού στον αέρα κατά το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της περασμένης Πέμπτης. ** Ατυχής η κίνηση του αστυνομικού... ** Εκτός του ότι έθεσε σε ανυπολόγιστο κίνδυνο την ακεραιότητα των ωδικών πτηνών, ** εξέθεσε και την κυβέρνηση ο ασυνείδητος, που από κεκτημένη πλέον ταχύτητα πήγε και πάλι να αθωώσει τους πραίτορές της... ** Ευτυχώς (ή και δυστυχώς, κατ’ άλλους τοπικούς «άρχοντες»...) που υπάρχουν και οι κάμερες σ’ αυτό τον τόπο, ειδάλλως, αν πιστεύαμε ότι μας ταΐζουνε τελευταία απ’ το γραφείο Τύπου της Αστυνομίας, θα προτείναμε σε λίγο τον κ. Πολύδωρα και για Νόμπελ Ειρήνης (μετά το Λογοτεχνίας...). ** Το βιντεάκι με τις επίμαχες σκηνές που βγήκε στον αέρα κατέδειξε ότι ούτε αιμοβόρες ορδές δαιμονισμένων διαδηλωτών επιτέθηκαν στον «άμοιρο» φρουρό, ούτε στο Υπουργείο Αιγαίου μπουκάρανε, όπως λίγο πολύ μας είπανε. ** Δύο παιδιά έσπασαν ένα τζάμι και αυτό ήταν αρκετό για να σπάσουν και τα νεύρα του εκπαιδευμένου (;) αστυνομικού και να τραβήξει το όπλο. ** Τόσο απλά. ** Η απορία όμως δεν είναι πώς μπόρεσε και πυροβόλησε, αλλά πώς και δεν είχαμε καμιά «αμυντική» βολή στο ψαχνό μέχρι σήμερα, με τη στάση που το Δημοσίας Τάξης τηρεί εδώ και 1,5 χρόνο. ** Στο σημείο έντασης που τα πράγματα έχουνε φτάσει, το μοναδικό που δε χρειαζόμαστε είναι έναν νέο Τεμπονέρα. ** Ο κ. Πολύδωρας όμως, και οι συν αυτώ, δείχνουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να το βρουν μπροστά τους. ** Η κατάσταση ίσως και να μην είχε φτάσει έως εδώ, εάν η κυβέρνηση δεν διέπραττε τη μεγαλειώδη γκάφα να συνδέσει τις αυτονόητες αυτές -όπως από τους περισσότερους χαρακτηρίστηκαν- τροποποιήσεις που προτείνει, με το ζήτημα των ιδιωτικών Πανεπιστημίων, που ήταν προφανές ότι θα αποτελούσε κόκκινο πανί για τον ακαδημαϊκό χώρο. ** Πιθανώς όλη αυτή η αναταραχή θα αποφευγόταν αν πρώτα γινόντουσαν πριν από δύο χρόνια οι επί μέρους βελτιώσεις και μετά άνοιγε, εφόσον η κυβέρνηση το επιθυμούσε, ο διάλογος για τα ιδιωτικά. ** Οι φοιτητές τώρα, για όποια αλλαγή και αν γίνει λόγος, είτε είναι προς τη σωστή κατεύθυνση είτε όχι, θα τη συνδέουν συνειδητά και ασυνείδητα με την ιδιωτικοποίηση από την οποία κρίνουν ότι απειλούνται και αντανακλαστικά σχεδόν θα αντιδρούν συγκρουσιακά. ** Κι η ουσία ίσως να μη βρίσκεται καν στο άρθρο 16. ** Ας μην ξεχνάμε ότι, ανεξάρτητα με το πόσο εύστοχο βρίσκει κανείς το φοιτητικό κίνημα ως προς τις επί μέρους επιδιώξεις του, αυτό πριν απ΄ όλα συνιστά την αφορμή για μια υγιή έκρηξη της συσσωρευμένης (και δικαιολογημένης) απογοήτευσης και απόρριψης που οι νέοι αισθάνονται για το κοινωνικό σύστημα που τους κληροδοτείται. ** Αν δεν παρατηρούνταν καμία αντίδραση εκ μέρους τους στις μέρες μας, ίσως εκεί να βρισκόταν το μεγάλο πρόβλημα...
«Δεν είδα αστυνομική βία, αντίθετα είδα κουκουλοφόρους να επιτίθενται κατά αστυνομικών» δήλωσε ο αναπληρωτής κυβερνητικός αντιπρόσωπος, μετά τον πυροβολισμό του ειδικού φρουρού στον αέρα κατά το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της περασμένης Πέμπτης. ** Ατυχής η κίνηση του αστυνομικού... ** Εκτός του ότι έθεσε σε ανυπολόγιστο κίνδυνο την ακεραιότητα των ωδικών πτηνών, ** εξέθεσε και την κυβέρνηση ο ασυνείδητος, που από κεκτημένη πλέον ταχύτητα πήγε και πάλι να αθωώσει τους πραίτορές της... ** Ευτυχώς (ή και δυστυχώς, κατ’ άλλους τοπικούς «άρχοντες»...) που υπάρχουν και οι κάμερες σ’ αυτό τον τόπο, ειδάλλως, αν πιστεύαμε ότι μας ταΐζουνε τελευταία απ’ το γραφείο Τύπου της Αστυνομίας, θα προτείναμε σε λίγο τον κ. Πολύδωρα και για Νόμπελ Ειρήνης (μετά το Λογοτεχνίας...). ** Το βιντεάκι με τις επίμαχες σκηνές που βγήκε στον αέρα κατέδειξε ότι ούτε αιμοβόρες ορδές δαιμονισμένων διαδηλωτών επιτέθηκαν στον «άμοιρο» φρουρό, ούτε στο Υπουργείο Αιγαίου μπουκάρανε, όπως λίγο πολύ μας είπανε. ** Δύο παιδιά έσπασαν ένα τζάμι και αυτό ήταν αρκετό για να σπάσουν και τα νεύρα του εκπαιδευμένου (;) αστυνομικού και να τραβήξει το όπλο. ** Τόσο απλά. ** Η απορία όμως δεν είναι πώς μπόρεσε και πυροβόλησε, αλλά πώς και δεν είχαμε καμιά «αμυντική» βολή στο ψαχνό μέχρι σήμερα, με τη στάση που το Δημοσίας Τάξης τηρεί εδώ και 1,5 χρόνο. ** Στο σημείο έντασης που τα πράγματα έχουνε φτάσει, το μοναδικό που δε χρειαζόμαστε είναι έναν νέο Τεμπονέρα. ** Ο κ. Πολύδωρας όμως, και οι συν αυτώ, δείχνουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να το βρουν μπροστά τους. ** Η κατάσταση ίσως και να μην είχε φτάσει έως εδώ, εάν η κυβέρνηση δεν διέπραττε τη μεγαλειώδη γκάφα να συνδέσει τις αυτονόητες αυτές -όπως από τους περισσότερους χαρακτηρίστηκαν- τροποποιήσεις που προτείνει, με το ζήτημα των ιδιωτικών Πανεπιστημίων, που ήταν προφανές ότι θα αποτελούσε κόκκινο πανί για τον ακαδημαϊκό χώρο. ** Πιθανώς όλη αυτή η αναταραχή θα αποφευγόταν αν πρώτα γινόντουσαν πριν από δύο χρόνια οι επί μέρους βελτιώσεις και μετά άνοιγε, εφόσον η κυβέρνηση το επιθυμούσε, ο διάλογος για τα ιδιωτικά. ** Οι φοιτητές τώρα, για όποια αλλαγή και αν γίνει λόγος, είτε είναι προς τη σωστή κατεύθυνση είτε όχι, θα τη συνδέουν συνειδητά και ασυνείδητα με την ιδιωτικοποίηση από την οποία κρίνουν ότι απειλούνται και αντανακλαστικά σχεδόν θα αντιδρούν συγκρουσιακά. ** Κι η ουσία ίσως να μη βρίσκεται καν στο άρθρο 16. ** Ας μην ξεχνάμε ότι, ανεξάρτητα με το πόσο εύστοχο βρίσκει κανείς το φοιτητικό κίνημα ως προς τις επί μέρους επιδιώξεις του, αυτό πριν απ΄ όλα συνιστά την αφορμή για μια υγιή έκρηξη της συσσωρευμένης (και δικαιολογημένης) απογοήτευσης και απόρριψης που οι νέοι αισθάνονται για το κοινωνικό σύστημα που τους κληροδοτείται. ** Αν δεν παρατηρούνταν καμία αντίδραση εκ μέρους τους στις μέρες μας, ίσως εκεί να βρισκόταν το μεγάλο πρόβλημα...
Subscribe to:
Posts (Atom)