της Ρένας Καλπάκη, renioka@yahoo. com
Μια πράσινη πινακίδα δείχνει την έξοδο κινδύνου με μια γυναικεία- και όχι αντρική- φιγούρα. Αν τη συναντούσαμε στην πόλη μας ή σε οποιαδήποτε άλλη ελληνική, πολύ πιθανό να θεωρούσαμε ότι οδηγεί σε μέρος όπου πηγαίνουν οι γυναίκες. Καλώς ή κακώς όμως, προς το παρόν θα τη δούμε μόνο στη Βιέννη.
Αν βρεθείτε λοιπόν σ’αυτή την πόλη, μη ρωτήσετε πού οδηγεί αυτό το σήμα τις γυναίκες. Είναι η έξοδος κινδύνου που ισχύει για όλους. Οπως και όταν θα δείτε στο φωτεινό σηματοδότη μια ακόμη γυναικεία φιγούρα και είστε άντρας, μη ντραπείτε να περάσετε το δρόμο. Αυτά είναι μερικά παραδείγματα από την πρωτοβουλία του Δήμου Βιέννης να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες σχετικά με την ισότητα των φύλων, στο πλαίσιο της καμπάνιας με τίτλο «Η Βιέννη το βλέπει διαφορετικά»(=Wien sieht’s anders).
Στόχος της είναι να δώσει και στα δύο φύλα τον ίδιο βαθμό έκθεσης και να εξασφαλίσει μια ίση κατανομή ευκαιριών και καθηκόντων, αλλάζοντας το φύλο που απεικονίζεται σε γνωστές πινακίδες. «Επειδή αυτό αντικρούει πάγιες οπτικές συνήθειες, η καμπάνια υποβάλλει τους ανθρώπους να σκέφτονται, να βλέπουν και να δρουν διαφορετικά» δηλώνει μία υπεύθυνη δημοτική σύμβουλος. Ετσι πινακίδες και σήματα που χρησιμοποιούν αντρικούς χαρακτήρες θα έχουν τους αντίστοιχους θηλυκούς, αλλά και το αντίστροφο.
Πρόκειται, λοιπόν, για κάτι πιο εξελιγμένο από μια ακόμη απεγνωσμένη φεμινιστική πράξη. «Θηλυκές» πινακίδες σε τουαλέτες θα δείχνουν έναν άντρα και όχι γυναίκα να αλλάζει το μωρό. Θέσεις σε λεωφορεία και τραμ της Βιέννης που προορίζονται για ηλικιωμένους και έγκυες σύντομα θα απεικονίζουν έναν άντρα να κρατά παιδί στην αγκαλιά. Πινακίδα για έργα οδοποιίας θα δείχνει μια γυναίκα με φούστα να σκάβει σε χωματόδρομο ως πόστερ της καμπάνιας, πάντως δε θα δει το φως της δημοσιότητας για να διασφαλιστούν οι κανόνες οδικής κυκλοφορίας.
Οι δικοί μας Δήμοι βέβαια θα έπρεπε να εξασφαλίσουν επάρκη μεταφορικά μέσα, ώστε να υπάρχουν αρκετές θέσεις για όλους, πριν τους απασχολήσει η σήμανση αυτών. Οσο για τις τουαλέτες, βέβαια, ούτε λόγος. Οταν θα μας απασχολήσει το θέμα των απλώς αξιοπρεπών WC σε δημόσιους χώρους, έξω θα ασχολούνται με το τρίτο φύλο.
Wednesday, March 7, 2007
«Δεν έχουμε δικαίωμα να πεθάνουμε βλάκες»
Εν Πλω, Μολυβένιες Ιστορίες, O χαμένος τα παίρνει όλα, Αγγελάκας και επισκέπτες, Ράδιο 88Μισό. Ο Ντίνος Σαδίκης είναι ένας ζωντανός θρύλος της εναλλακτικής σκηνής στην Ελλάδα.
του Αλέξανδρου Σαλαμέ
adisalames@yahoo. com
Από τις αρχές τις δεκαετίας του ‘80 και μετά, όταν αποφάσισε ότι δε θέλει τελικά να πάρει τελικά σύνταξη από το Τ.ΣΑ.Υ. (Ταμείο Συνταξιοδότησης Αυτασφάλισης Υγειονομικών) και παράτησε την Iατρική, για να ασχοληθεί με τη μεγάλη του αγάπη τη μουσική, μόνο ωραίες στιγμές μας έχει χαρίσει. Προσοχή, γιατί η συνέντευξη που ακολουθεί είναι ποτισμένη στη ρακή.
Οι μεγάλες ευκαιρίες βρίσκονται παντού. Αρκεί να είσαι εσύ έτοιμος και εντάξει με τον εαυτό σου για να τις δεις. Υπάρχουν ακόμη και στο τελευταίο χωριό. Και στην Κρήτη που έζησα, έζησα τις μεγάλες ευκαιρίες. Οι μεγάλες ευκαιρίες είναι γι' αυτούς που κάνουν καριέρα. Και εγώ δε κάνω καριέρα.
Από τη Θεσσαλονίκη θα με διώξει ένας συντηρητισμός που πιάνω στον αέρα, αρκετά χρόνια τώρα που δεν τον είχε η Θεσσαλονίκη. Βλέπω μία Θεσσαλονίκη σφιχτή. Μια πόλη φοβισμένη απέναντι στο καινούργιο και σε νέα πράγματα. Δεν ήταν έτσι η Θεσσαλονίκη. Ηταν η πόλη των λαών και των πολιτισμών. Αν κάτι έχει να περιμένει πραγματικά η πόλη αυτή, θα έρθει από τους μετανάστες.
Την Ιατρική δεν τη παράτησα εγώ, με παράτησε αυτή. Δεν ήταν καμία απόφαση της στιγμής ή μία μεγάλη απόφαση όπως μπορεί να ακούγεται. Με τα χρόνια που περνούσαν σιγά σιγά η Ιατρική με άφηνε. Εξάλλου η μουσική πάντα με τραβούσε περισσότερο και είδα ότι το να γίνω και γιατρός αναγκαστικά, επειδή έφτασα στο πτυχίο, δε με εξέφραζε. Καλύτερα καλός διασκεδαστής, παρά κακός γιατρός.
Βλέπω πολλά νέα παιδιά να γεμίζουν τα σαββατοκύριακα τα σκυλάδικα και αυτό με τρελαίνει. Θα έλεγα την επόμενη φορά που θα φωνάξουν στις καταλήψεις για το άρθρο 16 να παίξει η Καίτη Γαρμπή. Σε αυτήν πηγαίνουν να διασκεδάσουν ούτως ή άλλως.
90-60-90 είναι η κοινωνία του lifestyle ή αλλιώς η κοινωνία της αρπαχτής, της βιτρίνας και του σταρχιδισμού. Δε με νοιάζει τίποτα, να 'ναι καλά το σώμα μου με τις αναλογίες 90-60-90 και τίποτα άλλο. Αυτός είναι ο τηλεοπτικός πολιτισμός. Το απόλυτο τίποτα. Μία φούσκα. Μία μπούρδα, που θα σκάσει στα μούτρα τους.
Η συνεργασία με το Γιάννη Αγγελάκα βγήκε μέσα από την παρέα. Δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Και εγώ και ο Γιάννης λειτουργούμε μέσα από αυτό το πράγμα. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε μάθει να παίζουμε μαζί με άλλους.
Ο Μιχάλης Πρέκας ήταν άλλη μία περίπτωση φίλου, που συμμετείχε σε μία οργάνωση, την «Αντικρατική Πάλη» και έκανε κάποια πράγματα. Από εκεί και πέρα, όταν κάποιο τον θεωρώ φίλο τον δέχομαι έτσι όπως είναι. Και είναι πολύ λίγοι οι φίλοι. Δεν είναι φίλοι τα μάτσα μούτσα και οι περιστασιακές σχέσεις. Ανάμεσα στους πολύ λίγους φίλους μου εκείνη την εποχή ήταν και ο Μιχάλης. Θεωρώ μεγάλη μου τιμή που ήταν φίλος μου και αισθάνομαι πολύ όμορφα στην ανάμνηση αυτής της φιλίας.
Η οικογένειά είναι μια παρεούλα, που βοηθάει τα μέλη της να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Δεν είναι ούτε ο γάμος ούτε τα βαφτίσια ούτε οι αρραβώνες ούτε τα σκυλογλέντια που κάνουν στους γάμους. Ολα αυτά είναι επιχείρηση. Πιστεύω ότι ο γάμος δεν είναι τίποτα παραπάνω, μία στενή παρέα στο ίδιο σπίτι.
Δε φοβάμαι τον αξιοπρεπή θάνατο. Φοβάμαι τον ξεφτίλα θάνατο. Φοβάμαι τις τελευταίες στιγμές, γιατί σε αυτές παίζεται το παιχνίδι της ζωής. Το τι έζησες, το τι ήσουν, τι έκανες. Φοβάμαι το θάνατο που σου δείχνει ότι δεν έζησες και ελπίζω αυτό το πράγμα να το αποφύγω. Αν το καταφέρω θα είμαι πλήρης. Δεν έχουμε δικαίωμα να πεθάνουμε βλάκες.
INFO BOX:
- Ο Ντίνος Σαδίκης έχει σήμερα, Παρασκευή, συναυλία στις 22.00 στο ξυλουργείο του Μύλου. Είσοδος 10 ευρώ
- Το 2005 κυκλοφόρησε η τελευταία του δικογραφική δουλειά με τίτλο: «Το Γέλιο των πολλών» σε παραγωγή: Dani Joss
- Το πρώτο συγκρότημα του Ντίνου Σαδίκη και πρόδρομος των «Εν Λευκώ» ονομαζόταν «Μαύρα Τηγάνια»
- Ο Ντίνος Σαδίκης είναι πτυχιούχος με Αριστα του τμήματος Μικροβιολογίας των Τ.Ε.Ι. Λάρισας. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην Ιατρική.
του Αλέξανδρου Σαλαμέ
adisalames@yahoo. com
Από τις αρχές τις δεκαετίας του ‘80 και μετά, όταν αποφάσισε ότι δε θέλει τελικά να πάρει τελικά σύνταξη από το Τ.ΣΑ.Υ. (Ταμείο Συνταξιοδότησης Αυτασφάλισης Υγειονομικών) και παράτησε την Iατρική, για να ασχοληθεί με τη μεγάλη του αγάπη τη μουσική, μόνο ωραίες στιγμές μας έχει χαρίσει. Προσοχή, γιατί η συνέντευξη που ακολουθεί είναι ποτισμένη στη ρακή.
Οι μεγάλες ευκαιρίες βρίσκονται παντού. Αρκεί να είσαι εσύ έτοιμος και εντάξει με τον εαυτό σου για να τις δεις. Υπάρχουν ακόμη και στο τελευταίο χωριό. Και στην Κρήτη που έζησα, έζησα τις μεγάλες ευκαιρίες. Οι μεγάλες ευκαιρίες είναι γι' αυτούς που κάνουν καριέρα. Και εγώ δε κάνω καριέρα.
Από τη Θεσσαλονίκη θα με διώξει ένας συντηρητισμός που πιάνω στον αέρα, αρκετά χρόνια τώρα που δεν τον είχε η Θεσσαλονίκη. Βλέπω μία Θεσσαλονίκη σφιχτή. Μια πόλη φοβισμένη απέναντι στο καινούργιο και σε νέα πράγματα. Δεν ήταν έτσι η Θεσσαλονίκη. Ηταν η πόλη των λαών και των πολιτισμών. Αν κάτι έχει να περιμένει πραγματικά η πόλη αυτή, θα έρθει από τους μετανάστες.
Την Ιατρική δεν τη παράτησα εγώ, με παράτησε αυτή. Δεν ήταν καμία απόφαση της στιγμής ή μία μεγάλη απόφαση όπως μπορεί να ακούγεται. Με τα χρόνια που περνούσαν σιγά σιγά η Ιατρική με άφηνε. Εξάλλου η μουσική πάντα με τραβούσε περισσότερο και είδα ότι το να γίνω και γιατρός αναγκαστικά, επειδή έφτασα στο πτυχίο, δε με εξέφραζε. Καλύτερα καλός διασκεδαστής, παρά κακός γιατρός.
Βλέπω πολλά νέα παιδιά να γεμίζουν τα σαββατοκύριακα τα σκυλάδικα και αυτό με τρελαίνει. Θα έλεγα την επόμενη φορά που θα φωνάξουν στις καταλήψεις για το άρθρο 16 να παίξει η Καίτη Γαρμπή. Σε αυτήν πηγαίνουν να διασκεδάσουν ούτως ή άλλως.
90-60-90 είναι η κοινωνία του lifestyle ή αλλιώς η κοινωνία της αρπαχτής, της βιτρίνας και του σταρχιδισμού. Δε με νοιάζει τίποτα, να 'ναι καλά το σώμα μου με τις αναλογίες 90-60-90 και τίποτα άλλο. Αυτός είναι ο τηλεοπτικός πολιτισμός. Το απόλυτο τίποτα. Μία φούσκα. Μία μπούρδα, που θα σκάσει στα μούτρα τους.
Η συνεργασία με το Γιάννη Αγγελάκα βγήκε μέσα από την παρέα. Δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Και εγώ και ο Γιάννης λειτουργούμε μέσα από αυτό το πράγμα. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε μάθει να παίζουμε μαζί με άλλους.
Ο Μιχάλης Πρέκας ήταν άλλη μία περίπτωση φίλου, που συμμετείχε σε μία οργάνωση, την «Αντικρατική Πάλη» και έκανε κάποια πράγματα. Από εκεί και πέρα, όταν κάποιο τον θεωρώ φίλο τον δέχομαι έτσι όπως είναι. Και είναι πολύ λίγοι οι φίλοι. Δεν είναι φίλοι τα μάτσα μούτσα και οι περιστασιακές σχέσεις. Ανάμεσα στους πολύ λίγους φίλους μου εκείνη την εποχή ήταν και ο Μιχάλης. Θεωρώ μεγάλη μου τιμή που ήταν φίλος μου και αισθάνομαι πολύ όμορφα στην ανάμνηση αυτής της φιλίας.
Η οικογένειά είναι μια παρεούλα, που βοηθάει τα μέλη της να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι. Δεν είναι ούτε ο γάμος ούτε τα βαφτίσια ούτε οι αρραβώνες ούτε τα σκυλογλέντια που κάνουν στους γάμους. Ολα αυτά είναι επιχείρηση. Πιστεύω ότι ο γάμος δεν είναι τίποτα παραπάνω, μία στενή παρέα στο ίδιο σπίτι.
Δε φοβάμαι τον αξιοπρεπή θάνατο. Φοβάμαι τον ξεφτίλα θάνατο. Φοβάμαι τις τελευταίες στιγμές, γιατί σε αυτές παίζεται το παιχνίδι της ζωής. Το τι έζησες, το τι ήσουν, τι έκανες. Φοβάμαι το θάνατο που σου δείχνει ότι δεν έζησες και ελπίζω αυτό το πράγμα να το αποφύγω. Αν το καταφέρω θα είμαι πλήρης. Δεν έχουμε δικαίωμα να πεθάνουμε βλάκες.
INFO BOX:
- Ο Ντίνος Σαδίκης έχει σήμερα, Παρασκευή, συναυλία στις 22.00 στο ξυλουργείο του Μύλου. Είσοδος 10 ευρώ
- Το 2005 κυκλοφόρησε η τελευταία του δικογραφική δουλειά με τίτλο: «Το Γέλιο των πολλών» σε παραγωγή: Dani Joss
- Το πρώτο συγκρότημα του Ντίνου Σαδίκη και πρόδρομος των «Εν Λευκώ» ονομαζόταν «Μαύρα Τηγάνια»
- Ο Ντίνος Σαδίκης είναι πτυχιούχος με Αριστα του τμήματος Μικροβιολογίας των Τ.Ε.Ι. Λάρισας. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην Ιατρική.
Music news
Τελικά δε θα «ευτυχήσουμε» να απολαύσουμε τον Morrissey στη Eurovision***Δε τα βρήκε με το BBC***Μουσικοί και celebrities της Βρετανίας υπέγραψαν μια έγγραφη διαμαρτυρία κατά της αναβάθμισης των πυρηνικών πολεμικών συστημάτων της Βρετανίας***Ανάμεσά τους ο Thom Yorke, οι Bloc Party, οι Razorlight κ.ά. ***Αλλος ένας προσπαθεί να επωφεληθεί από την πτώση του πάλαι ποτέ σούπερ σταρ Michael Jackson***Μήνυση υπέβαλε η οικογένεια μιας γυναίκας η οποία πέθανε από καρδιακή προσβολή αφού, κατά τα λεγόμενα της οικογένειας, μετακινήθηκε από τη μονάδα του νοσοκομείου που νοσηλευόταν, προκειμένου να πάρει τη θέση της ο Jackson***Η Tori Amos επανέρχεται με το όγδοο άλμπουμ της***Για άλλη μια φορά αναβάλλουν οι Guns ‘n’ Roses την κυκλοφορία του άλμπουμ τους Chinese Democracy***Σύμφωνα με το Enquirer, η Britney Spears επιχείρησε να δώσει τέλος στη ζωή της***Για την εγκυρότητα της πληροφορίας εγώ δε μπορώ να εγγυηθώ***Πάντως η Britney τελευταία κάνει τα πάντα για τραβήξει την προσοχή των media πάνω της, και όχι με το θετικότερο τρόπο***Για άλλη μια φορά τραβάει την προσοχή μας επάνω της η Yoko Ono, πριν ακόμα καλά-καλά κυκλοφορήσει το άλμπουμ της Yes, I’m a Witch, στο οποίο συνεργάζεται με την αφρόκρεμα της progressive rock***Η Ευρώπη την υποδέχεται με διθυραμβικές κριτικές, ενώ η Αμερική για άλλη μια φορά την καταβαραθρώνει***Καμιά φορά φιλανθρωπία και showbiz πηγαίνουν χέρι-χέρι, αλλά ποτέ και τα δυο μαζί δεν μπερδεύονται***Τι εννοώ; ***Οι Coldplay εμφανίζονται τελευταία να πρωτοστατούν σε φιλανθρωπικές κινήσεις παρέα με τον απανταχού παρόντα Bono***Χρεώνουν για ένα εισιτήριο για συναυλία τους στη Χιλή 80 με 160 ευρώ, τη στιγμή που ο μέσος μισθός σε αυτή τη χώρα δεν υπερβαίνει τα 500 ευρώ***Εκτός αν η συναυλία απευθύνεται μόνο σε πλούσιους ή αν θεωρούν την παρουσία τους σε αυτή τη χώρα θεόσταλτο καλό…***
EΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο…HAYES
του Αλέξανδρου Σαλαμέ
adisalames@yahoo. com
Σας αρέσει δεν σας αρέσει ο Isaac Hayes, ένα πράγμα είναι σίγουρο: Οποια -μουσική- πέτρα και αν σηκώσεις, θα τον βρεις να στέκεται φαρδύς πλατύς από κάτω και να σε κοιτάει με το τεράστιο κατάλευκό του χαμόγελο. Από τους Massive Attack και τους Portishead, μέχρι τον Dr. Dre και τον Snoop Dog, οι περισσότεροι είτε χρησιμοποίησαν samples είτε διασκεύασαν κομμάτια του 65άχρονου πλέον μουσικού. Δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι ο Isaac Hayes είναι αυτός που «μόρφωσε» μουσικά τους μαύρους καλλιτέχνες, τόσο σε σχέση με την πρώτη ύλη τους, που είναι το hip hop, όσο και στα μουσικά υβρίδια που προέκυψαν στη συνέχεια, όπως το Trip Hop ή το R'n'B.
· Ο…φτωχός πλην τίμιος Isaac
Oταν στις 20 Αυγούστου του 1942 γεννιόνταν ο μικρός Isaac στο παγκοσμίως άγνωστο χωριουδάκι που ακούει στο όνομα Covington, λίγο έξω από το Memphis, τίποτα δε προϊδέαζε για το άστρο που τον ακολουθούσε, καθώς ορφάνεψε από νήπιο.
Οσο ζούσαν με τον παππού τους στο χωριό τα πράγματα ήταν εύκολα, καθώς η μητέρα φύση φρόντιζε να μην τους λείψει τίποτα. Ο ίδιος χαριτολογώντας αναφέρει: «Οταν πεινούσαμε, το μόνο που είχε να κάνει ο παππούς μου ήταν να πάει για κυνήγι και να πιάσει μερικούς λαγούς».
Τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη ζωή, ο κύριος Addie πήρε τα εγγόνια του και όλοι μαζί μετακόμισαν στο Mempis. Εκεί άρχισαν και τα προβλήματα. Ο παππούς του Isaac αρρώστησε βαριά και άφησε τον 11χρονο τότε Hayes και την αδερφή του ολομόναχους.
Η συνέχεια θα μπορούσε να είναι ταινία με πρωταγωνιστή το Βασιλάκη Καΐλα. Και τι δεν έκανε ο μικρός Hayes για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Βαμβακοφυτείες, λουστράρισμα παπουτσιών, κουβάλημα ξύλων και κούρεμα γρασιδιού ήταν λίγες μόνο από τις δουλειές που έκανε για να βγάλει τα απαραίτητα γι' αυτόν και την αδερφή του.
· Η... κλίση σας προωθείται
Η καλή νεράιδα του τραγουδιού όμως, που ήξερε το σπάνιο ταλέντο που κουβαλάει ο χαμογελαστός μικρούλης Isaac, δεν τον άφησε να χαθεί στο ανώνυμο πλήθος. Οταν έγινε 16, ύστερα από προτροπή του σχολικού του συμβούλου, παίρνει μέρος σε ένα talent show τραγουδώντας Nat King Cole και αποθεώνεται. «Οταν τελείωσα, όλο το κοινό ήταν στο πόδι. Κατάλαβα ότι αυτή ήταν ευκαιρία για να κάνω καριέρα» θα πει λίγα χρόνια μετά για εκείνη τη βραδιά.
Στη συνέχεια, μαθαίνοντας σαξόφωνο, καταπιάστηκε με όλα τα μέχρι τότε παρακλάδια της μαύρης μουσικής. Jazz, Doo-Wop, μέχρι και Gospel, δεν άφησε είδος για είδος που να μην το «ψαχουλέψει», προκειμένου να βρει αυτό που του ταιριάζει. Το ταλέντο του και η εξαιρετική του επίδοση τον έφεραν μπροστά σε μία βροχή από υποτροφίες, προκειμένου να σπουδάσει φωνητική. Αυτό ήταν όμως το τελευταίο που ήθελε ο Isaac Ηayes. Αντ ‘αυτού προτίμησε να θητεύσει δίπλα στο βαρύτονο σαξοφωνίστα Floyd Newman και, από ό,τι φάνηκε, δε βγήκε χαμένος.
· Διακρίσεις
Από πού να πρωτοξεκινήσει κανείς. Εφτά άλμπουμ του στο Νο1 των charts, αριθμός ρεκόρ για R 'n' B δίσκους, ενώ σε ολόκληρη τη δεκαετία του '70 δεν πέρασε εβδομάδα χωρίς δύο και πολλές φορές και τρεις δίσκους του Isaac Hayes στα charts. Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε όμως το 1971, όταν βραβεύτηκε με Oscar για το μουσικό θέμα της ταινίας Shaft, όντας ο πρώτος Aφροαμερικάνος συνθέτης που βραβεύτηκε στην αντίστοιχη κατηγορία. Ο μονόλογος του Theme από το Shaft, όπως και η το θρυλικό πλέον «Ike’s Rap» που γράφτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, θεωρούνται από τη hip hop κοινότητα ως τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίσθηκε το ραπ.
· Ανθρωπιστική δράση
Αξιοπρόσεχτη είναι και η ανθρωπιστική του δραστηριότητα. Από τη δεκαετία του ’90 και έπειτα τάχθηκε μέσω του ιδρύματος που ίδρυσε και φέρει τα αρχικά του ονόματος του ενάντια στον αναλφαβητισμό στις φτωχές χώρες της Αφρικής.
Ως αναγνώριση αυτών των προσπαθειών, ο βασιλιάς της Γκάνας, σε μία τελετή όπου συμμετείχαν και οι Public Enemy, του έδωσε τον τιμητικό τίτλο: «Nene Katey Ocansey» (Ο γενναίος πολεμιστής που δαμάζει τα θηρία) και του παραχώρησε μία έκταση 8.000 στρεμμάτων για να χτίσει ένα παλάτι. «Χρειάζεστε μόρφωση και όχι παλάτια» ήταν η απάντησή του, χτίζοντας σχολείο αντί για παλάτι στην περιοχή αυτή.
Infobox
· Ο Isaac Hayes θα εμφανισθεί την Κυριακή 4 Μαρτίου στο Principal Club Theatre
· Πέρα από καλλιτέχνης, ο Isaac Hayes είναι και εξαιρετικός σεφ. To 2000 μάλιστα κυκλοφόρησε το βιβλίο: «Μαγειρεύοντας με καρδιά και ψυχή»
· Οντας αφοσιωμένος Σαϊεντολόγος, αποχώρησε από τη σειρά Southpark, όπου δάνειζε τη φωνή του στον Σεφ (σε ποιον άλλο), όταν σε ένα επεισόδιο έκρινε ότι ειρωνεύονται το δόγμα του.
· Είναι πατέρας 11 παιδιών και παππούς 16 εγγονών.
· Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Ο δρόμος για την ευτυχία», το οποίο μοιράζει δωρεάν μέσω της ιστοσελίδας του www. isaachayes. com.
adisalames@yahoo. com
Σας αρέσει δεν σας αρέσει ο Isaac Hayes, ένα πράγμα είναι σίγουρο: Οποια -μουσική- πέτρα και αν σηκώσεις, θα τον βρεις να στέκεται φαρδύς πλατύς από κάτω και να σε κοιτάει με το τεράστιο κατάλευκό του χαμόγελο. Από τους Massive Attack και τους Portishead, μέχρι τον Dr. Dre και τον Snoop Dog, οι περισσότεροι είτε χρησιμοποίησαν samples είτε διασκεύασαν κομμάτια του 65άχρονου πλέον μουσικού. Δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι ο Isaac Hayes είναι αυτός που «μόρφωσε» μουσικά τους μαύρους καλλιτέχνες, τόσο σε σχέση με την πρώτη ύλη τους, που είναι το hip hop, όσο και στα μουσικά υβρίδια που προέκυψαν στη συνέχεια, όπως το Trip Hop ή το R'n'B.
· Ο…φτωχός πλην τίμιος Isaac
Oταν στις 20 Αυγούστου του 1942 γεννιόνταν ο μικρός Isaac στο παγκοσμίως άγνωστο χωριουδάκι που ακούει στο όνομα Covington, λίγο έξω από το Memphis, τίποτα δε προϊδέαζε για το άστρο που τον ακολουθούσε, καθώς ορφάνεψε από νήπιο.
Οσο ζούσαν με τον παππού τους στο χωριό τα πράγματα ήταν εύκολα, καθώς η μητέρα φύση φρόντιζε να μην τους λείψει τίποτα. Ο ίδιος χαριτολογώντας αναφέρει: «Οταν πεινούσαμε, το μόνο που είχε να κάνει ο παππούς μου ήταν να πάει για κυνήγι και να πιάσει μερικούς λαγούς».
Τα πράγματα δυσκόλεψαν πολύ όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη ζωή, ο κύριος Addie πήρε τα εγγόνια του και όλοι μαζί μετακόμισαν στο Mempis. Εκεί άρχισαν και τα προβλήματα. Ο παππούς του Isaac αρρώστησε βαριά και άφησε τον 11χρονο τότε Hayes και την αδερφή του ολομόναχους.
Η συνέχεια θα μπορούσε να είναι ταινία με πρωταγωνιστή το Βασιλάκη Καΐλα. Και τι δεν έκανε ο μικρός Hayes για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Βαμβακοφυτείες, λουστράρισμα παπουτσιών, κουβάλημα ξύλων και κούρεμα γρασιδιού ήταν λίγες μόνο από τις δουλειές που έκανε για να βγάλει τα απαραίτητα γι' αυτόν και την αδερφή του.
· Η... κλίση σας προωθείται
Η καλή νεράιδα του τραγουδιού όμως, που ήξερε το σπάνιο ταλέντο που κουβαλάει ο χαμογελαστός μικρούλης Isaac, δεν τον άφησε να χαθεί στο ανώνυμο πλήθος. Οταν έγινε 16, ύστερα από προτροπή του σχολικού του συμβούλου, παίρνει μέρος σε ένα talent show τραγουδώντας Nat King Cole και αποθεώνεται. «Οταν τελείωσα, όλο το κοινό ήταν στο πόδι. Κατάλαβα ότι αυτή ήταν ευκαιρία για να κάνω καριέρα» θα πει λίγα χρόνια μετά για εκείνη τη βραδιά.
Στη συνέχεια, μαθαίνοντας σαξόφωνο, καταπιάστηκε με όλα τα μέχρι τότε παρακλάδια της μαύρης μουσικής. Jazz, Doo-Wop, μέχρι και Gospel, δεν άφησε είδος για είδος που να μην το «ψαχουλέψει», προκειμένου να βρει αυτό που του ταιριάζει. Το ταλέντο του και η εξαιρετική του επίδοση τον έφεραν μπροστά σε μία βροχή από υποτροφίες, προκειμένου να σπουδάσει φωνητική. Αυτό ήταν όμως το τελευταίο που ήθελε ο Isaac Ηayes. Αντ ‘αυτού προτίμησε να θητεύσει δίπλα στο βαρύτονο σαξοφωνίστα Floyd Newman και, από ό,τι φάνηκε, δε βγήκε χαμένος.
· Διακρίσεις
Από πού να πρωτοξεκινήσει κανείς. Εφτά άλμπουμ του στο Νο1 των charts, αριθμός ρεκόρ για R 'n' B δίσκους, ενώ σε ολόκληρη τη δεκαετία του '70 δεν πέρασε εβδομάδα χωρίς δύο και πολλές φορές και τρεις δίσκους του Isaac Hayes στα charts. Η μεγάλη αναγνώριση ήρθε όμως το 1971, όταν βραβεύτηκε με Oscar για το μουσικό θέμα της ταινίας Shaft, όντας ο πρώτος Aφροαμερικάνος συνθέτης που βραβεύτηκε στην αντίστοιχη κατηγορία. Ο μονόλογος του Theme από το Shaft, όπως και η το θρυλικό πλέον «Ike’s Rap» που γράφτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, θεωρούνται από τη hip hop κοινότητα ως τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίσθηκε το ραπ.
· Ανθρωπιστική δράση
Αξιοπρόσεχτη είναι και η ανθρωπιστική του δραστηριότητα. Από τη δεκαετία του ’90 και έπειτα τάχθηκε μέσω του ιδρύματος που ίδρυσε και φέρει τα αρχικά του ονόματος του ενάντια στον αναλφαβητισμό στις φτωχές χώρες της Αφρικής.
Ως αναγνώριση αυτών των προσπαθειών, ο βασιλιάς της Γκάνας, σε μία τελετή όπου συμμετείχαν και οι Public Enemy, του έδωσε τον τιμητικό τίτλο: «Nene Katey Ocansey» (Ο γενναίος πολεμιστής που δαμάζει τα θηρία) και του παραχώρησε μία έκταση 8.000 στρεμμάτων για να χτίσει ένα παλάτι. «Χρειάζεστε μόρφωση και όχι παλάτια» ήταν η απάντησή του, χτίζοντας σχολείο αντί για παλάτι στην περιοχή αυτή.
Infobox
· Ο Isaac Hayes θα εμφανισθεί την Κυριακή 4 Μαρτίου στο Principal Club Theatre
· Πέρα από καλλιτέχνης, ο Isaac Hayes είναι και εξαιρετικός σεφ. To 2000 μάλιστα κυκλοφόρησε το βιβλίο: «Μαγειρεύοντας με καρδιά και ψυχή»
· Οντας αφοσιωμένος Σαϊεντολόγος, αποχώρησε από τη σειρά Southpark, όπου δάνειζε τη φωνή του στον Σεφ (σε ποιον άλλο), όταν σε ένα επεισόδιο έκρινε ότι ειρωνεύονται το δόγμα του.
· Είναι πατέρας 11 παιδιών και παππούς 16 εγγονών.
· Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Ο δρόμος για την ευτυχία», το οποίο μοιράζει δωρεάν μέσω της ιστοσελίδας του www. isaachayes. com.
Η ατζέντα του εξωγήινου (2/3-8/3)
Είμαι ο Χολιβίν, από τον Σείριο, επισκέπτης του πλανήτη σας, και ζω 3.000 γήινα χρόνια. Σημειώνω εδώ το πρόγραμμα της προσεχούς εβδομάδας, να μη χανόμαστε...
2 Μαρτίου
Πιλοτάροντας ένα υπερφρούριο Β-05, ο Τζέιμς Γκάλαχερ εκτελεί το γύρο του κόσμου χωρίς στάση και ανεφοδιασμό σε 94 ώρες (1949). Και το 1933 μαζεύονται στίφη για την πρεμιέρα του Κινγκ Κονγκ. Δεν καταλαβαίνουν ότι στην Ευρώπη ο γορίλας έχει ήδη εμφανιστεί. Ενας συμπαθής Κουβανός γεννιέται το 1917. Είναι ο Ντέζι Αρνάζ, ο πρώτος μουσικός, ηθοποιός και χορευτής που έζησε στη σκιά της Λουσίλ Μπολ. Οι Μπιτλς βγάζουν το πρώτο τους LP το 1963. Είναι το Please, please me, τη μέρα που ο Μπον Τζόβι γιορτάζει τα πρώτα του γενέθλια. Φεύγουν προς τον πλανήτη μου, ο D.H. Lawrence (1930) και ο Σερζ Γκενσμπούργκ (1991).
3 Μαρτίου
150 χρόνια σήμερα από έναν (ακόμη) κοινό πόλεμο Αγγλίας και Γαλλίας εναντίον των μίζερων ιθαγενών. Αυτή τη φορά είναι η σειρά της Κίνας. Η Βουλγαρία είναι πλέον ανεξάρτητη (1878), ενώ καθιερώνεται μία μόνιμη ποινή σε εκατομμύρια γήπεδα το 1891. Λέγεται πέναλτι. Ο Κάιζερ Γουλιέλμος είναι ο πρώτος ηγέτης που γράφει ηχητικό μήνυμα στο φωνογράφο του Εντισον (1904), ενώ παύει να υπάρχει πια το χαλιφάτο στην Τουρκία (1924). Θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου στην Κύπρο (1957) και οι Ελβετοί μετά βίας ψηφίζουν την είσοδό τους στον ΟΗΕ.
4 Μαρτίου
Σαράντα χρόνια σήμερα από το πρώτο πετρέλαιο της Βόρειας Θάλασσας. Τριάντα από τον μεγάλο σεισμό στο Βουκουρέστι, που έκανε τους Ελληνες επιστήμονες να αρχίσουν να ψάχνουν την περίπτωση της Θεσσαλονίκης. Ενας Αιμίλιος Βερλίνερ ανακαλύπτει το μικρόφωνο (1877), ενώ έτρεξα στην πρεμιέρα της δεύτερης συμφωνίας του Μάλερ στο Βερολίνο (1895). Ενα ανόητο τσίου τσίου, το «Happy birthday to you» κυκλοφορεί (1924). Το «Χίντεμπουργκ», τεράστιο αερόπλοιο, ξεκινά το πρώτο του ταξίδι(1936), ενώ ο Χεμινγουέι τελειώνει (1952) το «Ο Γέρος και η θάλασσα». Την παράσταση κλείνει το 1966 ο Λένον που δηλώνει «είμαστε πιο δημοφιλείς από το Χριστό».
5 Μαρτίου
Ο εργατικός Σαμουήλ Κολτ φτιάχνει το πρώτο ρεβόλβερ (1836). Ολα τα γουέστερν του γίνονται πλέον δυνατά. Το 1918 η Αγία Πετρούπολη δεν είναι πλέον πρωτεύουσα. Η Μόσχα είναι. Σε ένα κολέγιο του Μισούρι καλούν τον «πατέρα της νίκης» Τσόρτσιλ για μία διάλεξη. 1946. Αυτός εξαπολύει την έκφραση «Σιδηρούν παραπέτασμα», που για πολλά χρόνια, μαζί με τα επτά πέπλα της Σαλώμης και την κουρτίνα που κρύβεται ο Ζονκ, γίνεται δημοφιλής. Γεννιούνται δύο αγαπημένοι των εξωγήινων. Ο συνθέτης Villa Lobos (1887) και ο Παζολίνι (1922)
6 Μαρτίου
Η μάχη στο Αλαμο (1836). Λίγοι εναντίον πολλών, ο θάνατος του Ντέιβιντ Κρόκετ. Remember Alamo, εντάξει, αλλά και καμιά ματιά στο Ιράκ δεν θα έβλαπτε. Ενας άλλος ήρωας, ο Συρανό Ντε Μπερζεράκ, γεννιέται το 1619. Θα πεθάνει χωρίς να έχει ιδέα για τη φήμη του. Εκπληκτικές πρεμιέρες που δεν έχασα: La Traviata του Βέρντι στην Βενετία (1853) και Metropolis του Φριτς Λανγκ 1927) Σήμερα η πρώτη γυναίκα αστροναύτης, η Βαλεντίνα Τερέσκοβα, κλείνει τα 70.
7 Μαρτίου
Σήμερα, αλλά το 330, ο Κωνσταντίνος ορίζει την «Ημέρα του ανίκητου ηλίου» (21 Δεκεμβρίου) ως γενική αργία της αυτοκρατορίας. Πρόγονος της αργίας των Χριστουγέννων. Ενθουσιασμένοι γεννιούνται τρεις προσφιλείς μου: η Αννα Μανιάνι (1908), ο Πιετ Μοντριάν (1872) και ο Ραβέλ (1875). Την ίδια μέρα θρυλείται ότι πέθαναν ο Αριστοτέλης (322 π.Χ.) και ο Θωμάς Ακινάτης (1274). Πενήντα χρόνια χωρίς τον ενδιαφέροντα συγγραφέα Γουίνταμ Λιούις και 19 χωρίς τη θρυλική Ντιβάιν, ηρωίδα των '80s.
8 Μαρτίου
Πενήντα χρόνια από το άνοιγμα της διώρυγας του Σουέζ, μετά από το αποτυχημένο μπουκάρισμα των Αγγλογάλλων. Το 1983 ο Ρήγκαν ονομάζει τη Σοβιετική Ένωση «μια κακιά αυτοκρατορία». Εμείς καλοί, εσείς κακοί, οι δυνάμεις του καλού, οι δυνάμεις του κακού. Να τους βάλουμε και πράσινα και κόκκινα φωτάκια στον εγκέφαλο καλύτερα, να μη μπερδεύονται. Τρεις ιδιότυποι άνθρωποι φεύγουν και τους στέλνω χαιρετίσματα: ο Εκτωρ Μπερλιόζ (1869), ο σκακιστής Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα( 1942) και ο συγγραφέας Αδόλφος Μπιόι Κασάρες (1999)
2 Μαρτίου
Πιλοτάροντας ένα υπερφρούριο Β-05, ο Τζέιμς Γκάλαχερ εκτελεί το γύρο του κόσμου χωρίς στάση και ανεφοδιασμό σε 94 ώρες (1949). Και το 1933 μαζεύονται στίφη για την πρεμιέρα του Κινγκ Κονγκ. Δεν καταλαβαίνουν ότι στην Ευρώπη ο γορίλας έχει ήδη εμφανιστεί. Ενας συμπαθής Κουβανός γεννιέται το 1917. Είναι ο Ντέζι Αρνάζ, ο πρώτος μουσικός, ηθοποιός και χορευτής που έζησε στη σκιά της Λουσίλ Μπολ. Οι Μπιτλς βγάζουν το πρώτο τους LP το 1963. Είναι το Please, please me, τη μέρα που ο Μπον Τζόβι γιορτάζει τα πρώτα του γενέθλια. Φεύγουν προς τον πλανήτη μου, ο D.H. Lawrence (1930) και ο Σερζ Γκενσμπούργκ (1991).
3 Μαρτίου
150 χρόνια σήμερα από έναν (ακόμη) κοινό πόλεμο Αγγλίας και Γαλλίας εναντίον των μίζερων ιθαγενών. Αυτή τη φορά είναι η σειρά της Κίνας. Η Βουλγαρία είναι πλέον ανεξάρτητη (1878), ενώ καθιερώνεται μία μόνιμη ποινή σε εκατομμύρια γήπεδα το 1891. Λέγεται πέναλτι. Ο Κάιζερ Γουλιέλμος είναι ο πρώτος ηγέτης που γράφει ηχητικό μήνυμα στο φωνογράφο του Εντισον (1904), ενώ παύει να υπάρχει πια το χαλιφάτο στην Τουρκία (1924). Θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου στην Κύπρο (1957) και οι Ελβετοί μετά βίας ψηφίζουν την είσοδό τους στον ΟΗΕ.
4 Μαρτίου
Σαράντα χρόνια σήμερα από το πρώτο πετρέλαιο της Βόρειας Θάλασσας. Τριάντα από τον μεγάλο σεισμό στο Βουκουρέστι, που έκανε τους Ελληνες επιστήμονες να αρχίσουν να ψάχνουν την περίπτωση της Θεσσαλονίκης. Ενας Αιμίλιος Βερλίνερ ανακαλύπτει το μικρόφωνο (1877), ενώ έτρεξα στην πρεμιέρα της δεύτερης συμφωνίας του Μάλερ στο Βερολίνο (1895). Ενα ανόητο τσίου τσίου, το «Happy birthday to you» κυκλοφορεί (1924). Το «Χίντεμπουργκ», τεράστιο αερόπλοιο, ξεκινά το πρώτο του ταξίδι(1936), ενώ ο Χεμινγουέι τελειώνει (1952) το «Ο Γέρος και η θάλασσα». Την παράσταση κλείνει το 1966 ο Λένον που δηλώνει «είμαστε πιο δημοφιλείς από το Χριστό».
5 Μαρτίου
Ο εργατικός Σαμουήλ Κολτ φτιάχνει το πρώτο ρεβόλβερ (1836). Ολα τα γουέστερν του γίνονται πλέον δυνατά. Το 1918 η Αγία Πετρούπολη δεν είναι πλέον πρωτεύουσα. Η Μόσχα είναι. Σε ένα κολέγιο του Μισούρι καλούν τον «πατέρα της νίκης» Τσόρτσιλ για μία διάλεξη. 1946. Αυτός εξαπολύει την έκφραση «Σιδηρούν παραπέτασμα», που για πολλά χρόνια, μαζί με τα επτά πέπλα της Σαλώμης και την κουρτίνα που κρύβεται ο Ζονκ, γίνεται δημοφιλής. Γεννιούνται δύο αγαπημένοι των εξωγήινων. Ο συνθέτης Villa Lobos (1887) και ο Παζολίνι (1922)
6 Μαρτίου
Η μάχη στο Αλαμο (1836). Λίγοι εναντίον πολλών, ο θάνατος του Ντέιβιντ Κρόκετ. Remember Alamo, εντάξει, αλλά και καμιά ματιά στο Ιράκ δεν θα έβλαπτε. Ενας άλλος ήρωας, ο Συρανό Ντε Μπερζεράκ, γεννιέται το 1619. Θα πεθάνει χωρίς να έχει ιδέα για τη φήμη του. Εκπληκτικές πρεμιέρες που δεν έχασα: La Traviata του Βέρντι στην Βενετία (1853) και Metropolis του Φριτς Λανγκ 1927) Σήμερα η πρώτη γυναίκα αστροναύτης, η Βαλεντίνα Τερέσκοβα, κλείνει τα 70.
7 Μαρτίου
Σήμερα, αλλά το 330, ο Κωνσταντίνος ορίζει την «Ημέρα του ανίκητου ηλίου» (21 Δεκεμβρίου) ως γενική αργία της αυτοκρατορίας. Πρόγονος της αργίας των Χριστουγέννων. Ενθουσιασμένοι γεννιούνται τρεις προσφιλείς μου: η Αννα Μανιάνι (1908), ο Πιετ Μοντριάν (1872) και ο Ραβέλ (1875). Την ίδια μέρα θρυλείται ότι πέθαναν ο Αριστοτέλης (322 π.Χ.) και ο Θωμάς Ακινάτης (1274). Πενήντα χρόνια χωρίς τον ενδιαφέροντα συγγραφέα Γουίνταμ Λιούις και 19 χωρίς τη θρυλική Ντιβάιν, ηρωίδα των '80s.
8 Μαρτίου
Πενήντα χρόνια από το άνοιγμα της διώρυγας του Σουέζ, μετά από το αποτυχημένο μπουκάρισμα των Αγγλογάλλων. Το 1983 ο Ρήγκαν ονομάζει τη Σοβιετική Ένωση «μια κακιά αυτοκρατορία». Εμείς καλοί, εσείς κακοί, οι δυνάμεις του καλού, οι δυνάμεις του κακού. Να τους βάλουμε και πράσινα και κόκκινα φωτάκια στον εγκέφαλο καλύτερα, να μη μπερδεύονται. Τρεις ιδιότυποι άνθρωποι φεύγουν και τους στέλνω χαιρετίσματα: ο Εκτωρ Μπερλιόζ (1869), ο σκακιστής Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα( 1942) και ο συγγραφέας Αδόλφος Μπιόι Κασάρες (1999)
ΠΩΛΗΣΕΙΣ ΔΙΣΚΩΝ
Του Ακη Σακισλόγλου
Η κρίση στο χώρο της παγκόσμιας δισκογραφίας έχει χτυπήσει για τα καλά την πόρτα των δισκοπωλείων της Θεσσαλονίκης. Η αρχή είχε γίνει εδώ και αρκετά χρόνια με το μαρασμό των συνοικιακών καταστημάτων που αδυνατούσαν να συναγωνιστούν σε τιμές, αλλά και ποικιλία τα αντίστοιχα του κέντρου, βάζοντας το ένα μετά το άλλο «λουκέτο». Τώρα όμως η κατάσταση χαρακτηρίζεται απ' όλους ως «μη αναστρέψιμη».
Τα «Virgin» έφυγαν από τα εμπορικά κέντρα της πόλης, το «Blow Up» της Αριστοτέλους έγινε κομμωτήριο, ο «Αλμπάντης» πραγματοποιεί εκποίηση με απώτερο σκοπό την αποχώρηση από την οδό Μητροπόλεως, ενώ και ο «Patsis» τηρεί στάση αναμονή επαναπροσεγγίζοντας τα είδη που εμπορεύεται. Μόνον κάποια «ειδικά» καταστήματα αντέχουν ακόμη, ίσως γιατί έχουν διατηρήσει προσωπικές σχέσεις με τους πελάτες τους οι οποίοι είναι περισσότερο συναισθηματικά δεμένοι με τη μουσική και αγοράζουν τα CD για να διευρύνουν τη συλλογή τους.
Οι αιτίες
Να σημειώσουμε πως στο εμπόριο ήχου οι επαγγελματίες δεν απολαμβάνουν καμιάς ειδικής ρύθμισης ως πολιτιστικό αγαθό. Πληρώνουν κανονικά 19% Φ.Π.Α., φορολογούνται με τον ίδιο τρόπο και έχουν και την ΑΕΠΙ που τους υποχρεώνει εκ των προτέρων καταβολή του αντίστοιχου ποσοστού πνευματικών δικαιωμάτων για όσα CD «κοπούν» στα εργοστάσια (και όχι για όσα CD πουληθούν από τα καταστήματα). Μ' αυτό το καθεστώς σε ισχύ, η τελική αξία ενός ψηφιακού δίσκου μπορεί να φτάσει το πολύ στα 14 ευρώ, ποσό που είναι αδύνατο να συναγωνιστεί το πλαστό CD του πλανόδιου πωλητή ή το νόμιμο «κατέβασμα» μέσω του υπολογιστή.
Κάθετη πτώση των πωλήσεων
Στην κατάσταση που έχει σήμερα διαμορφωθεί στη δισκογραφία, το μεγαλύτερο ίσως μερίδιο ευθύνης έχουν οι δισκογραφικές εταιρίες. Εχασαν πολύτιμο χρόνο, έκαναν σπασμωδικές κινήσεις υποστηρίζοντας άσχετους καλλιτέχνες μόνο και μόνο επειδή είχαν σχέση με την τηλεόραση και άργησαν να συμφιλιωθούν με την ιδέα της ραγδαίας τεχνολογικής εξέλιξης. Πρόσφατη έρευνα στις Η.Π.Α. κατέδειξε πτώση των πωλήσεων των εταιριών κατά 45% και, σαν να μην έφτανε αυτό, άλλη ποιοτική μελέτη φανερώνει ότι έξι στους δέκα νέους πιστεύουν ότι το φορμάτ του CD δεν έχει κανένα μέλλον και σίγουρα δεν καλύπτει τις ανάγκες τους για μουσική. Η μελέτη κάνει λόγο για περαιτέρω πτώση των πωλήσεων και προβλέπει ότι σύντομα τα δισκοπωλεία θα συντηρούνται αποκλειστικά από πελάτες άνω των 30 ετών.
Το τελευταίο αυτό στοιχείο έχει ήδη αρχίσει να παρουσιάζεται στην Ελλάδα και - ευτυχώς - τα δισκοπωλεία και οι εταιρείες το έχουν καταλάβει. Στρέφονται πια σε εκδόσεις συλλεκτικές, προσέχουν το εξώφυλλο και την αισθητική, δίνουν περισσότερες πληροφορίες, φωτογραφικό υλικό και εικόνα μέσα από DVD και προσπαθούν να προσελκύσουν το «σοβαρό» αγοραστικό κοινό που διατηρεί μια ρομαντική σχέση και έχει προλάβει την παλιά καλή εποχή του βινυλίου.
Δεν είναι τυχαίο που μέσα στη Θεσσαλονίκη έχουν παραμείνει και δεν πηγαίνουν άσχημα κάποια δισκοπωλεία που δεν είναι κεντρικά, ούτε εντυπωσιάζουν στην όψη. Απλώς οι ιδιοκτήτες τους δουλεύουν κυρίως με σταθερό πελατολόγιο, με ανθρώπους που γνωρίζουν προσωπικά, συζητούν για τις νέες και τις παλαιότερες κυκλοφορίες και τους εξυπηρετούν βρίσκοντάς τους ξεχασμένες ακόμη και από τις εταιρίες παραγωγές. «Πολλές φορές επικοινωνώ με τις εταιρίες στην Αθήνα, τους ζητώ δίσκους οι οποίοι κυκλοφόρησαν πριν δύο χρόνια και μου λένε ότι έχουν εξαντληθεί και δεν θα ξαναβγούν», περιγράφει ιδιοκτήτης δισκοπωλείου που προτιμά να μη δημοσιεύσουμε το όνομά του. «Εμείς προσπαθούμε μέσω άλλων καταστημάτων να βρούμε το δίσκο, ενώ συχνά παίρνουμε τηλέφωνο τον ίδιο τον καλλιτέχνη μήπως και το έχει, απλά και μόνον για να εξυπηρετήσουμε τον πελάτη» προσθέτει.
Η κρίση στο χώρο της παγκόσμιας δισκογραφίας έχει χτυπήσει για τα καλά την πόρτα των δισκοπωλείων της Θεσσαλονίκης. Η αρχή είχε γίνει εδώ και αρκετά χρόνια με το μαρασμό των συνοικιακών καταστημάτων που αδυνατούσαν να συναγωνιστούν σε τιμές, αλλά και ποικιλία τα αντίστοιχα του κέντρου, βάζοντας το ένα μετά το άλλο «λουκέτο». Τώρα όμως η κατάσταση χαρακτηρίζεται απ' όλους ως «μη αναστρέψιμη».
Τα «Virgin» έφυγαν από τα εμπορικά κέντρα της πόλης, το «Blow Up» της Αριστοτέλους έγινε κομμωτήριο, ο «Αλμπάντης» πραγματοποιεί εκποίηση με απώτερο σκοπό την αποχώρηση από την οδό Μητροπόλεως, ενώ και ο «Patsis» τηρεί στάση αναμονή επαναπροσεγγίζοντας τα είδη που εμπορεύεται. Μόνον κάποια «ειδικά» καταστήματα αντέχουν ακόμη, ίσως γιατί έχουν διατηρήσει προσωπικές σχέσεις με τους πελάτες τους οι οποίοι είναι περισσότερο συναισθηματικά δεμένοι με τη μουσική και αγοράζουν τα CD για να διευρύνουν τη συλλογή τους.
Οι αιτίες
Να σημειώσουμε πως στο εμπόριο ήχου οι επαγγελματίες δεν απολαμβάνουν καμιάς ειδικής ρύθμισης ως πολιτιστικό αγαθό. Πληρώνουν κανονικά 19% Φ.Π.Α., φορολογούνται με τον ίδιο τρόπο και έχουν και την ΑΕΠΙ που τους υποχρεώνει εκ των προτέρων καταβολή του αντίστοιχου ποσοστού πνευματικών δικαιωμάτων για όσα CD «κοπούν» στα εργοστάσια (και όχι για όσα CD πουληθούν από τα καταστήματα). Μ' αυτό το καθεστώς σε ισχύ, η τελική αξία ενός ψηφιακού δίσκου μπορεί να φτάσει το πολύ στα 14 ευρώ, ποσό που είναι αδύνατο να συναγωνιστεί το πλαστό CD του πλανόδιου πωλητή ή το νόμιμο «κατέβασμα» μέσω του υπολογιστή.
Κάθετη πτώση των πωλήσεων
Στην κατάσταση που έχει σήμερα διαμορφωθεί στη δισκογραφία, το μεγαλύτερο ίσως μερίδιο ευθύνης έχουν οι δισκογραφικές εταιρίες. Εχασαν πολύτιμο χρόνο, έκαναν σπασμωδικές κινήσεις υποστηρίζοντας άσχετους καλλιτέχνες μόνο και μόνο επειδή είχαν σχέση με την τηλεόραση και άργησαν να συμφιλιωθούν με την ιδέα της ραγδαίας τεχνολογικής εξέλιξης. Πρόσφατη έρευνα στις Η.Π.Α. κατέδειξε πτώση των πωλήσεων των εταιριών κατά 45% και, σαν να μην έφτανε αυτό, άλλη ποιοτική μελέτη φανερώνει ότι έξι στους δέκα νέους πιστεύουν ότι το φορμάτ του CD δεν έχει κανένα μέλλον και σίγουρα δεν καλύπτει τις ανάγκες τους για μουσική. Η μελέτη κάνει λόγο για περαιτέρω πτώση των πωλήσεων και προβλέπει ότι σύντομα τα δισκοπωλεία θα συντηρούνται αποκλειστικά από πελάτες άνω των 30 ετών.
Το τελευταίο αυτό στοιχείο έχει ήδη αρχίσει να παρουσιάζεται στην Ελλάδα και - ευτυχώς - τα δισκοπωλεία και οι εταιρείες το έχουν καταλάβει. Στρέφονται πια σε εκδόσεις συλλεκτικές, προσέχουν το εξώφυλλο και την αισθητική, δίνουν περισσότερες πληροφορίες, φωτογραφικό υλικό και εικόνα μέσα από DVD και προσπαθούν να προσελκύσουν το «σοβαρό» αγοραστικό κοινό που διατηρεί μια ρομαντική σχέση και έχει προλάβει την παλιά καλή εποχή του βινυλίου.
Δεν είναι τυχαίο που μέσα στη Θεσσαλονίκη έχουν παραμείνει και δεν πηγαίνουν άσχημα κάποια δισκοπωλεία που δεν είναι κεντρικά, ούτε εντυπωσιάζουν στην όψη. Απλώς οι ιδιοκτήτες τους δουλεύουν κυρίως με σταθερό πελατολόγιο, με ανθρώπους που γνωρίζουν προσωπικά, συζητούν για τις νέες και τις παλαιότερες κυκλοφορίες και τους εξυπηρετούν βρίσκοντάς τους ξεχασμένες ακόμη και από τις εταιρίες παραγωγές. «Πολλές φορές επικοινωνώ με τις εταιρίες στην Αθήνα, τους ζητώ δίσκους οι οποίοι κυκλοφόρησαν πριν δύο χρόνια και μου λένε ότι έχουν εξαντληθεί και δεν θα ξαναβγούν», περιγράφει ιδιοκτήτης δισκοπωλείου που προτιμά να μη δημοσιεύσουμε το όνομά του. «Εμείς προσπαθούμε μέσω άλλων καταστημάτων να βρούμε το δίσκο, ενώ συχνά παίρνουμε τηλέφωνο τον ίδιο τον καλλιτέχνη μήπως και το έχει, απλά και μόνον για να εξυπηρετήσουμε τον πελάτη» προσθέτει.
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΒΙΝΥΛΙΟΥ
Οδηγία ανάγνωσης κειμένου: Ανάλογα με το αν έχετε ακόμη πικ-απ ( από 'κείνα τα παλιά ) ή όχι, βάλτε το ρήμα της παρένθεσης σε παροντικό ή παρελθοντικό χρόνο.
Τα χρώματα πολλά, αμέτρητα, όσα και τα εξώφυλλα των δίσκων που δελεαστικοί ….. (ΠΕΡΙΜΕΝΩ) στοιβαγμένοι σε αλφαβητική σειρά. ….. (ΘΕΛΩ) να έχεις όλα τα λεφτά του κόσμου για να μην αφήσεις τίποτα απ’ όσα ….. (ΑΓΑΠΩ). ….. (ΔΙΑΛΕΓΩ) φιλικό δισκοπώλη για να μπορείς, πριν αγοράσεις, να δοκιμάσεις. Yστερα αυτός ….. (ΓΙΝΟΜΑΙ) φίλος και ….. (ΠΕΡΝΩ) ώρες ολόκληρες δίπλα στους Pink Floyd ή στους Cure. Κι αν ….. (ΕΙΜΑΙ) του ελληνικού, παράπονο δεν ….. (ΕΧΩ). Τα δισκοπωλεία ….. (ΒΡΙΘΩ) εγχώριας μουσικής, πάσης φύσεως, από Καζαντζίδη και Βαμβακάρη μέχρι Βαγγέλη Γερμανό και αδελφούς Κατσιμίχα. Το δισκοπωλείο δεν ….. (ΕΙΜΑΙ) πέρασμα. ….. (ΕΙΜΑΙ) στάση. Στάση στη βόλτα, στην έξοδο, στάση στην ίδια τη ζωή. 45αρια, 33αρια, singles, albums, ολοκαίνουργιοι, μεταχειρισμένοι, εισαγωγής ή ελληνικής κοπής, ένας ολόκληρος κόσμος με τους δικούς του κανόνες. ….. (ΤΡΑΒΩ) το δίσκο και ….. (ΕΛΠΙΖΩ) να έχει λάθος στην εκτύπωση της εταιρείας, για να είσαι ένας από τους λίγους που θα έχουν κάτι τόσο σπάνιο στα χέρια τους.
Θανάσης Βικόπουλος.
Τα χρώματα πολλά, αμέτρητα, όσα και τα εξώφυλλα των δίσκων που δελεαστικοί ….. (ΠΕΡΙΜΕΝΩ) στοιβαγμένοι σε αλφαβητική σειρά. ….. (ΘΕΛΩ) να έχεις όλα τα λεφτά του κόσμου για να μην αφήσεις τίποτα απ’ όσα ….. (ΑΓΑΠΩ). ….. (ΔΙΑΛΕΓΩ) φιλικό δισκοπώλη για να μπορείς, πριν αγοράσεις, να δοκιμάσεις. Yστερα αυτός ….. (ΓΙΝΟΜΑΙ) φίλος και ….. (ΠΕΡΝΩ) ώρες ολόκληρες δίπλα στους Pink Floyd ή στους Cure. Κι αν ….. (ΕΙΜΑΙ) του ελληνικού, παράπονο δεν ….. (ΕΧΩ). Τα δισκοπωλεία ….. (ΒΡΙΘΩ) εγχώριας μουσικής, πάσης φύσεως, από Καζαντζίδη και Βαμβακάρη μέχρι Βαγγέλη Γερμανό και αδελφούς Κατσιμίχα. Το δισκοπωλείο δεν ….. (ΕΙΜΑΙ) πέρασμα. ….. (ΕΙΜΑΙ) στάση. Στάση στη βόλτα, στην έξοδο, στάση στην ίδια τη ζωή. 45αρια, 33αρια, singles, albums, ολοκαίνουργιοι, μεταχειρισμένοι, εισαγωγής ή ελληνικής κοπής, ένας ολόκληρος κόσμος με τους δικούς του κανόνες. ….. (ΤΡΑΒΩ) το δίσκο και ….. (ΕΛΠΙΖΩ) να έχει λάθος στην εκτύπωση της εταιρείας, για να είσαι ένας από τους λίγους που θα έχουν κάτι τόσο σπάνιο στα χέρια τους.
Θανάσης Βικόπουλος.
Subscribe to:
Posts (Atom)